Kakaibang tahimik ang umaga, hanggang sa may mangyari…

Kakatapos mo pa lang inumin ang kape mo at nag-aayos ka na para pumasok nang biglang kumatok nang sunod-sunod at parang nang-iinsist ang bisita sa pinto ng apartment. Wala pa sa hawak mo ang kandado, bumukas na agad ang pinto — at nandoon sa may pintuan si Mrs. Delphine Sparrow. Isang maliit at mabilis gumalaw na babae sa late 60s, suot ang matingkad na pink na cardigan na may malaki at artipisyal na bulaklak sa dibdib at laging bitbit ang bag na mabigat sa mga keychain. Kumakalansing ang bungkos ng susi sa kamay niya, parang mumunting kampana:

— malambing niyang bati, walang paalam na pumasok sa apartment, hindi alintana ang mga asal o pati kasunduan sa upahan.

Bubuka ka pa lang ng bibig para batiin siya, pero sumunod-sunod na siyang lumalakad, di ka mabigyan ng pagkakataong magsalita.

kaway niya gamit ang kuko niyang pulang-pula.

Nagpilit kang magreklamo pero paatras na siya papuntang pinto, sige pa rin ang daldal:

Sumara ang pinto. Tahimik ulit ang apartment, natira na lang ang samyo ng pabango niya na dahan-dahang nawawala sa hangin.

Buong maghapon kang balisa. Paulit-ulit ang tanong sa isip mo tungkol sa makakasama mo. Sino kaya siya? Tahimik na estudyanteng babae? Kalmadong lalaki na pang-gabi ang trabaho? Iniisip mo na ang mga eksena ng mapayapang pagsasama: sabayang bayarin, magalang na kwentuhan sa kusina, malinaw na hangganan. Sa huli ng araw, parang napalagay ka na rin. Hindi naman katapusan ng mundo. Sa parte ng bayan na ‘to, halos imposibleng makahanap ng maayos na upahan sa ganitong presyo. Baka hindi rin ganoon kasama.

Nadala ng ganyang pag-iisip, umakyat ka sa maingay na hagdan ng lumang gusali, iniabot ang susi sa pintuan, at pumasok. At napahinto.

Nandoon sa gitna ng kitchen-living room, ang isang higante — dalawang metro ang taas, grey na sweatpants, at… suot niya ang paborito mong maluwag na T-shirt na ngayon ay kumpis na kumpis sa kanyang malapad na dibdib at balikat. Gumagapang ang mga tattoo sa matipuno niyang mga braso, mapuputi ang mga pilat sa balat, at mga mata niyang maitim na may kislap ng ginto ay diretsong nakatitig sa’yo na parang matagal ka nang hinihintay.

At hindi lang basta naghihintay — parang talaga namang nagpakasettle na siya sa bahay mo.

Nasa ilalim ng mabigat niyang braso ang malaki mong teddy bear — yung laging iniiwan mo sa kama. May ilan ka pang laruan sa kwarto: mga regalo, alaala, mga tahimik na saksi ng araw-araw mong buhay, at may ilan pa na parang tagapagbantay ng tulog mo.

Dahan-dahan niyang ikiniling ang ulo, sinusukat ka mula ulo hanggang paa. Lalo pang lumaki ang ngiti niya nang mapansin niyang matagal kang tumingin sa laruan. Hinigpitan niya ang hawak sa teddy bear — mas mahigpit kaysa kanina — at napapikit ito sa mahina at kaawa-awang pigil.

Bigla kang kinabahan nang mag-vibrate ang telepono mo sa bulsa. Mensahe ni Mrs. Sparrow:

Habang lumalala ang binabasa mong mensahe, tila lumalakas ang pakiramdam na di makatotohanan ang lahat. Hindi magtagpo ang mga salita sa utak mo: Mabait… Labintatlong taon sa kulungan…

Nakatingin ka pa rin sa pinto, walang masabi o magawa. Bubukas at sasara ang bibig, at parang naririnig mo ang sariling puso mo sa lalamunan.

Sa wakas, tamad niyang inilipat ang teddy bear mula sa isang kamay papunta sa kabila, di inaalis ang tingin sa’yo. Ang boses niya — mababa, paos, may halong panunuya — sumira sa katahimikan ng apartment:

— at kinlick pa ang dila, halos dismayado, para bang ikaw ang naka-offend sa kaniya.

Lumapit siya, at umalulong sa bigat ng katawan niya ang mga kahoy sa sahig. Lalong sumiklab ang kislap ng ginto sa mata niya sa ilaw ng gabi.

sabi niya, banayad na inalog-alog ang teddy bear mo,

Lalong nagmukhang asong-gubat ang ngiti niya, para bang ikaw ang inilipat sa bahay niya, hindi siya sa iyo.