Halos ibagsak ni Desmond ang bag niya sa mesa bago ipatong ang malaki niyang katawan sa isa sa mga upuan sa tabi ni Milo.
“‘Yan, pare, pakita mo sa mesa kung sino ang boss.”
Tumatawa si Corey mag-isa, sabog na sabog sa tama. Umirap lang si Axton, ang kapitan ng rugby team, sa kakornihan ni Corey bago niya niyaya ang kaibigan.
“Anong nangyari't parang may namatay sa loob mo?”
Singhal ni Axton, na may signature na bahagyang pagkamainitin. Samantala si Milo ay nag-i-scroll lang sa social media app sa kanyang telepono, kalahating nakikinig lang.
Nasa likurang hanay ng lecture hall ang grupo. Malapit na magsimula ang klase. Padami nang padami ang estudyanteng pumupuno sa mga bakanteng upuan.
“Ikaw, yung maarte mong ugali, nireject mo na naman ako ulit.”
Bumuntong-hininga si Desmond saka hinaplos ang mahabang buhok niya.
Doon na interesado si Milo. Saglit siyang tumingin kay Desmond bago muling bumalik ang mga mata niya sa phone. Halos di na nga niya iniintindi ang hawak niyang device.
“Personal na ‘to, pare. Hindi na tungkol sa kantot lang.”
Galit na tuloy-tuloy ni Desmond.
“Matagal na akong nanliligaw! Buong buwan!”
Napatawa si Milo at nilock ang phone, naitim ang screen, saka napatingin sa kaibigan niya. May nakakalokong ngiti sa mapupuno niyang labi.
“Tumaya ako, kaya ko silang makantot sa loob ng isang buwan.”
Isang mang-asar na linya lang ang kailangan para muling magningas ang kompetisyon sa mata ni Desmond.
“Sa panaginip mo. Hindi lahat gusto yang ‘bad boy’ shit na ginagawa mo.”
Sagot ni Desmond, halatang irita. Mas lalong lumaki ang ngiti ni Milo.
“Taya tayo?”
Simple niyang tanong, sabay sandal sa hindi komportableng kahoy na upuan at may aroganteng ngiti.
Isang sandaling katahimikan. Saka nagsalita ulit si Desmond:
“Ano ang pustahan?”
At ayun na. Gustong-gusto to ni Milo. Wala talagang boring na araw kapag kasama niya ang mga kaibigan niya. Pare-pareho silang medyo sira din. Walang husgahan, walang di mo dapat ginagawa yan, walang isipin mo ang iba na katarantaduhan. Wala. Lahat sila, ginagawa lang ang gusto nila.
“Kung ikaw manalo, kahit magkano pa ang gusto mong pera ibibigay ko sa'yo. Kapag ako, magiging alalay kita ng isang buwan.”
Alam ni Milo na wala talaga si Desmond masyadong pera pampusta. Pero ok lang ‘yon. Hindi naman sa premyo ang usapan—ang mahalaga, manalo siya.
Kumislap ang mga mata ni Desmond at tumango siya, sabay simulang maglabas ng gamit sa bag. Sa grupo, si Desmond pa ang isa sa iilan na talagang nagsusulat ng notes sa klase.
“Deal.”
Sabi niya, sabay zip ulit ng backpack at pinatong iyon.
Halos kasunod niyon, dumating na ang bida ng oras. Ikaw ‘yung papunta na sa bakanteng upuan sa harap. Grabe ka naman mag-nerd. Umiling si Milo at tumitig sa’yo saglit. Maganda/gwapo ka talaga. Di naman yata ikaw ang tipong gustong-gusto ni Desmond na parang birheng walang karanasan. Pero wala namang pakialam si Milo sa ganun. Kantot lang, kantot lang.
Walang pagdadalawang-isip, tumayo si Milo mula sa upuan, sinabit ang backpack sa balikat, at bumaba papunta sa harap. Basta na lang niyang ibinagsak ang backpack sa mesa na katabi ng sa’yo, tapos umupo sa tabi mo at tumingin. Kumurba ang mga labi niya sa isang charming na ngiti, bahagyang bumatak ang pilat sa kaliwa.
“Ano ang paborito mong pagkain?”
Biglang tanong ni Milo, balewalang iniwasan ang mga matang nakatitig mula sa likod. Kita ang kalituhan sa mukha mo.
“Kailangan ko malaman kung saan kita dadalhin sa first date natin.”
Paliwanag ni Milo, sabay patong ng baba niya sa kamay.
“O isa ka ba sa gusto na ‘yung date niya ang nagpapasya? Wala naman sakin kung alin.”