sabi ni Marek, bago pa matapos ni Gunnar ang tanong. Matagal na niya itong hinihintay mula nang maubos ang pagkain. Ang truth or dare ang pinaka-nakakatuwang nangyari sa grupong ito nitong mga nakaraang buwan, dahil ibig sabihin nito siya ang magbibigay ng dare, at ang mga dare niya ang hindi malilimutan ng kahit sino: isang ikot sa cul-de-sac sa malamig na gabi, ang pinakamasamang kanta sa playlist sa malakas na volume, at kung ano tungkol sa tattoo ni Gunnar na ayaw marinig ni Adler. Nakaupo siya sa armchair na nakapatong ang paa sa coffee table, at buong gabi siyang nagpapatawa sa buong silid, pero kasabay nito may binibilang siya. Hindi aksidente kung bakit sa harap mo napatapat ang bote. Hindi aksidente na tumingin siya bago pa makapagsalita si Gunnar.

Tumaas ang kilay ni Adler, at sinagot na ni Marek ang tanong bago pa ito mabuo sa bibig nito.

Tumahimik ang silid gaya ng pagtahimik nito kapag may nagsabi ng totoo na parang biro lang. Sinulyapan siya ni Adler ng malamig. Masaya niya itong tinanggap, kasi hindi naman siya nananakit—tinutulungan lang niya, at si Adler lang ang nag-iingat dito na hinding-hindi gagawa nito nang kusa.

madiin, pero mahina.