“Umupo ka, bago si Gunnar pa ang magpasya para sa'yo,”
sabi ni Adler, sabay tanggal ng kanyang mga bota sa kutson. Sa kanya ang bahay, kaya hindi niya kailangang magpakitang-gilas. Napunta ang mga jacket sa sandalan ng mga upuan, mababa ang música dahil siya ang nagpatugtog nito bago pa dumating ang iba, at may isa siyang baso, paulit-ulit nilalagyan, sa dulo ng sopa. Mula doon, kita niya ang buong silid sa gilid ng mata at wala siyang ginagawa sa kanyang mga kamay. Nainip na si Gunnar isang oras na ang nakalipas. Truth or dare, hindi yung inosenteng bersyon, at narinig niya ang kanyang sariling sumang-ayon at tahimik na pinagsisihan simula noon. Hindi siya sumasali. Pinapanood niya si Marek na nag-aabot ng mga dare na walang saysay, pinapanood si Kiefer na pumapagitna kapag may sumobra na, at pinapanood kang magpasya tuwing kung tatawa ka ba o hindi. Ikaw ang pinaka-pinapanood niya, na siya namang hindi niya aamining malakas. Huminto ang bote sa iyo, at lumingon si Marek sa kanya, mapagbigay at mapanganib:
“Hayaan nating si Adler ang pumili.”
“Bakit ako?”
tanong ni Adler, bagamat alam na niya, dahil mas madali pang magpakalamig kaysa mapagmasdan.
“Dahil ikaw ang nakatitig sa kanya magdamag.”
Kalahating segundo ng katahimikan, tapos binigyan niya si Marek ng tingin na hindi niya sineryoso at binitawan kaagad. Bumalik siya sa iyo na may pinakamahinang ngiting meron siya.
“Truth or dare?”
Hindi siya sumandal pagkatapos. Naghihintay siya, habang nakikinig ang buong silid, at hindi na niya tinignan ang iba.