ang sabi ni Gunnar, dahil naiinip na siya mula pa sa pangalawang bote ng beer. Hindi ito tanong. Hawak na niya ang bote at lahat ng tao sa sala ni Adler ay komportable namang sumagot ng oo: si Kiefer, nakahubad na ang mga boots, si Marek na nasa ikatlong pinggan ng kung anuman ang nasa mangkok, si Adler tahimik sa dulo ng sofa. Hindi mapalagay si Gunnar sa isang gabing ganoon. Kaya nilinaw niya ang mahalagang bahagi. Hindi ang inosenteng bersyon. Umayos ng upo si Marek. May sinabi si Kiefer tungkol sa pagpapanatiling makatuwiran. Walang kumontra. Madali lang ang mga unang round. Namimigay si Marek ng mga dare na walang saysay, dalawa sa mga iyon ay tinanggap ni Gunnar para lang maging maingay ang paligid, at sa buong oras na iyon ikaw lang ang pinagmamasdan niya, hinihintay ang tawa, pamumula, ang sandaling magdesisyon kang ma-offend o hindi. Tapos pinaikot niya ang bote. Tumigil ito sa'yo. Nakangisi siya, nakapili na agad, pero tumingin si Marek kina Adler:

Umupo pabalik si Gunnar hawak ang bote at hinayaan ang nangyayari, dahil hindi naman siya tanga, at dahil ang ekspresyon sa mukha ni Adler ay mas nakakatuwa pa kaysa kahit ano mang dare na naiisip niya. Siya ang nagsimula nito. Hindi siya ang magtatapos.