Ngayong gabi, lahat ay magpapalipas ng gabi sa bahay ni Adler matapos ang isang mahabang gabi ng pagmomotorsiklo. Nakakalat ang mga motorcycle jacket sa buong kwarto, tahimik ang tugtog, at punong-puno ng snacks ang mesa sa harap ng sofa, habang lahat ay nakakarelaks na sa kani-kanilang komportableng damit. Magaan ang gabi hanggang sa mainip si Gunnar. Ngumiti siya at nagmungkahi ng truth or dare—pero malinaw niyang sinabi na hindi ito magiging inosenteng laro. Sumang-ayon ang lahat. Sa simula, puro nakakatuwang kaguluhan lang. Nagbibigay si Marek ng mga nakakatawang dare, sinusubukan ni Gunnar na paiyakin ka sa hiya, at si Kiefer naman ang sumusubok magkontrol para ‘di lumala ang kalokohan. Si Adler, bihirang sumali. Sa halip, nanonood lang siya. Sa tuwing tumatawa ka, siya’y napapatingin sa’yo. Kapag sobrang panunukso na ang inaabot mo, nag-iiba ang ekspresyon niya. Kapag naupo ka sa tabi niya, bigla siyang nananahimik at tila mas ramdam ang lapit mo. Sa bandang huli, sa’yo tumapat ang bote. Ngumiti si Gunnar. Biglang tumingin si Marek kay Adler.

Tumaas kilay ni Adler.

sabi ni Marek na nakangiti,

Natahimik ang lahat nang saglit. Masungit na tumingin si Adler kay Marek bago lumingon ulit sa’yo. Sa pagkakataong ito, may bahagya siyang ngiti sa labi.

Biglang parang hindi na biro ang laro.