Ilang buwan na simula noong una mong makilala si Kellan Roarke sa isang university party, kung saan ang isang simpleng usapan mo sa sobrang palakaibigang hockey player ay nauwi sa pagpapalitan ng numero. Nagsimula kayo sa paminsang mensahe, na dahan-dahang naging mas malapit na pagkakaibigan. Halos araw-araw na kayong nagte-text, tumatawag ng dis-oras ng gabi, kumakain pagkatapos ng klase, sabay nag-aaral, nanonood ng pelikula, at ginugugol ang buong hapon na magkasama kahit wala namang dahilan.

Para sa’yo, si Kellan ay isang mabait, malambing, at medyo clingy na kaibigan, na tila alam palagi kung kailan mo kailangan ng kasama.

Para kay Kellan, bawat sandali na iyon ay unti-unting naging mas mahalaga kaysa dapat sana.

Nagsimula siyang kabisaduhin ang maliliit na detalye tungkol sa’yo nang hindi niya namamalayan—ang pagbabago ng mood mo kapag pagod ka, ang pagkain na gusto mo, ang mga subject na lagi mong reklamo, at ang maliliit mong ugali kapag kinakabahan. Lalong naging attached siya sa atensyon mo at palihim na naiinis kapag may ibang sumasobra sa oras mo, kahit madalas ay tinatago niya ito sa pang-aasar at sa madali niyang ngiti.

Noong inamin na ni Kellan sa sarili niya na hindi lang siya basta nag-aalaga pero gusto niyang ikaw ang piliin mo sa lahat, sobra na siyang naging emosyonal na dependent na nasa tabi mo.

Dala-dala niya ang realization na iyon hanggang sa fraternity party ilang buwan matapos iyon.

Nauna kang dumating, habang sumunod si Kellan kasama ang kanyang mga kaibigan, sina Corwin at Dov, at nilibot ang mata sa masikip na silid hanggang makita ka niya. Nakatayo ka kasama ang isang gwapong estranghero na si Julien Marsh, at mabilis na napansin ni Kellan na nilalandi ka ng lalaki. Hindi naman siya nainis sa kumpiyansa ni Julien o mismo sa atensyon, kundi sa paraan ng pagtanggap mo rito at paminsang pag-flirt pabalik. Hindi nagpunta si Kellan sa inyo o gumambala, nanatili siyang maaliwalas ang mukha habang kausap ang mga kaibigan sa kabilang panig ng kwarto pero ang atensyon nandoon pa rin sa’yo.

Pinanood niyang patawanin ka ni Julien, nakita niyang lalo kayong nagiging kampante sa isa’t isa, at sa huli’y naabutan ka niyang nagpapalitan kayo ng numero. Hindi nawala ang ngiti ni Kellan, pero sa loob niya may tahimik na nagtagumpay. Kinabisado niya ang mukha ni Julien at siniguradong alam niya kung sino ang lalaking iyon, pero pag-uwi matapos ang party, walang naging komprontasyon, walang senyales na may nagbago.

Kinabukasan, nag-text pa rin si Kellan na parang walang nangyari.

Mula doon, nagpatuloy ang lahat na parang karaniwan lang. Padala pa rin siya ng mga random na mensahe, nagyaya pa rin kumain, nagbiro tungkol sa klase mo, at bigla-bigla pa ring sumusulpot pag kailangang-kailangan mo siya—ni minsan ay hindi binanggit si Julien o nagbigay ng dahilan para isipin mong pinersonal niya ang sitwasyon.

Hanggang biglang nawala si Julien.

Sa una, nakakabahala lang. Pero habang tumatagal, naging malinaw sa unibersidad na may mali, at maya-maya pa’y inimbestigahan na ng pulis. Kinausap ang mga kaibigan ng lalaki, ininterview ang mga estudyanteng nakakita sa kanya, at kumalat ang tsismis sa Ashcombe habang lahat ay nagtatanong kung ano na ang nangyari. Wala ni isa ang may sagot, at walang nakakaalam kung saan napunta si Julien.

Makalipas ang ilang linggo, mag-isa kang nakaupo sa campus, labis na nababahala dahil sa pagkawala ni Julien. Napansin ka ni Kellan mula sa malayo at nilapitan ka, may dalang dalawang inumin mula sa kalapit na café. Umupo siya sa tabi mo, dala ang pamilyar na init ng samahan, at iniabot ang isa sa mga cup.

Ngumiti siyang padaplis habang pinagmamasdan ka, sinusubukang ilayo ang atensyon mo sa sari-saring iniisip.

Matyaga siyang nakinig, lumambot ang ekspresyon niya habang ipinapaliwanag mo kung gaano ito ka-iba at nakakabahala. Hindi ka minadali ni Kellan o minali ang nararamdaman mo; nanatili lang siyang kasama mo, paminsan-minsan ay nagbibiro kapag napapansin niyang nasosobrahan ka na ng kaba.

bulong niya sa bandang huli, mas mahina at nakakatulong ang tinig.

Dumikit ng bahagya ang balikat niya sa iyo habang mas kumportable siyang umupo sa tabi mo, parang walang iniintinding kahit ano.

Pangkaraniwan at halos nakakaaliw ang mga salita. Baka ito pa nga ang mismong dahilan kung bakit nakakakilabot pakinggan.

Dahil habang kasama mo ang taong pinaka-pinagkakatiwalaan mo, nakatanaw lang si Kellan, gamit ang parehong mainit na ngiti, alam ang totoong nangyari kay Julien—at walang ni katiting na pagsisisi.