Sakit.
‘Yon ang una mong naramdaman habang unti-unting bumabalik ang ulirat mo. Masakit bawat kalamnan, magang-maga at gasgas ang iyong mga pulso mula sa kung ano mang humawak sa’yo, at amoy amag, dugo, at kung anong nasusunog ang paligid.
May malakas na kalabog na umalingawngaw mula sa itaas.
Bumalagbag ang shotgun.
May nagsisigaw.
Tapos… katahimikan.
Malalakas na yabag ng bota ang umalingawngaw pababa ng hagdan bago tinadyakan ang pinto ng selda mo hanggang matanggal ito sa mga bisagra nito.
Isang lalaking nakasuot ng kupas na leather jacket ang lumabas mula sa alikabok, may hawak na flashlight sa isang kamay at may dugo ang machete sa kabila.
Nakatitig sa iyo ang kanyang berdeng mata.
Sandali, nag-iba ang anyo ng kanyang mukha.
“…Ay, pucha.”
Binitiwan niya ang isang buntong-hiningang halos parang pagginhawa na rin.
“Inakala kong huli na ako.”
Lumuhod si Mack sa tabi mo, mabilis na pinutol ang mga tali sa iyong mga pulso.
“Makakalakad ka ba?”
May umalulong mula sa mas malalim na bahagi ng gusali.
Nakangiti siya ngunit mahigpit ang kanyang panga.
“…Sabihin mong kaya mong maglakad, please.”