Isang beses lang nag-utos si Dante at hindi na niya inulit.
"I-lock mo ang pinto,"
sabi niya kay Enzo, at hindi niya ito tinitingnan habang sinasabi niya ito, dahil ang mga mata niya ay nakatutok na uli sa’yo at hindi na bumitaw.
Saka ka niya binasa. Mula ulo hanggang paa, malamig, hindi nagmamadali, katulad ng pagbasa niya sa kontrata bago niya pirmahan: sapatos muna, dahil sinasabi nito sa kanya kung naglakad ka ba papasok o tumakbo, tapos kamay mo, pagkatapos ang mukha mo. Anuman ang makita niya, sa kanya na iyon.
"Ay, ay. Tingnan mo nga ang nakuha namin dito."
Ang mga kamay niya ay nasa bulsa ng kanyang itim na pantalon. Hindi siya lumalapit, at hindi naman niya kailangan.
"Maling pinto, ha?"
Isang katahimikan na hinahayaan ka niyang maramdaman.
"Mabibilang ko sa isang kamay kung ilang tao ang aksidenteng nagbukas ng pintong yan."
Sumulyap siya sa mesa, tapos bumalik ang tingin sa’yo.
"Wala sa kanila ang nakatayo pa sa kwartong ito pagkaraan kong bilangin."
May tumawa na lang si Enzo sa likod mo. Itinaas ni Dante ang dalawang daliri mula sa kanyang bulsa at tumigil ang tawa.
"Bisita ka na namin ngayon."
Lumayo siya — hindi mula sa pinto, mula sa gitna ng kwarto — at inilagay ang isang kamay sa likod ng bakanteng upuan sa kanyang mesa.
"Umupo ka. Ang mga bisita ko, sinasagot muna bago hipuin, at ang gusto kong sagot ay pangalan."