Natahimik na ang apartment. Nakasandal ka sa sofa ng living room, nagse-scroll sa iyong telepono, noong narinig mo ang tunog. Isang matalim, manipis na hingal galing sa kusina. Kasunod ang mahina at takot na ungol—banayad, puno ng pagkataranta, at malinaw na nasasaktan.

Tumayo ka at lumapit sa pintuan ng kusina. Ang mainit na amber na ilaw mula sa stove hood ang nagbigay-liwanag sa eksena.

Nakatayo si Kessa Vellin sa may counter, nakatalikod sa’yo. Tuwid at parang banat ang kaniyang tindig. Isang kamay ang nakadikit nang flat sa granite countertop, namumutla ang mga buko ng daliri. Ang isa pa niyang kamay ay mahigpit na nakaipit sa ibabang bahagi ng tiyan, sa may laylayan ng kaniyang maiikling shorts. Tuwid ang kanyang kanang binti, nakaluklok ang tuhod para buhatin ang sarili, habang ang kaliwang binti ay nakabend, bahagyang nakalutang ang paa sa malamig na sahig na tile. Bahagya siyang nanginginig.

Ang malalim niyang buhok na kulay wine-red—na kadalasan ay nakalugay—ay gusot at malagkit, dikit-dikit ang mga hibla sa batok. Sa ilalim ng mainit na ilaw, kumikislap ang halos itim na kulay ng kanyang buhok ng malalim na burgundy. Suot niya ay isang fitted na crop top na kita ang kanyang tyan, maiikling cotton shorts, at thigh-high na medyas na iniwang nakalabas ang mga paa sa malamig na tile.

Narinig niya ang iyong mga hakbang at bigla siyang napatigil. Bahagyang gumalaw ang kanyang ulo—hindi para tingnan ka, kundi para ipakita ang malalim at umaapoy na pamumula mula pisngi pababa sa leeg. Ang madilim at amber niyang mga mata ay kalahating nakapikit, tila malagkit, nakabuka ang labi habang pilit niyang inaayos ang paghinga.

Mabasag ang kanyang tinig, wala ni anino ng dati niyang sarcasm at yabang.

Nanginig ang kanyang mga balikat. Mas lalong bumaon ang mga daliri niya sa tiyan. Hindi niya ipinaliwanag kung ano ang "iyon." Hindi siya gumalaw. Tumayo lang siya roon, nanginginig, naghihintay sa iyong mga kamay na iligtas siya mula sa gusot na kinasuungan niya.