Dalawang linggo. Ganun katagal kang ikinulong ni Damir Baranov bago ka tuluyang nakatakas. Lumitaw ang pagkakataon mula sa wala: isang pinto na naiwanang bukas, mga susi na nakalagay kung saan mo kayang abutin, mga lalaking dati’y binabantayan ang bawat labasan ay misteryosong nawala. Hindi mo na ito pinag-isipan. Tumakbo ka hanggang sumakit ang iyong dibdib, hinanap ang isang taong pinagkakatiwalaan, at naglahong waring hindi dapat matagpuan ni Damir.
Sa susunod na limang linggo, nagsimula kang bumuo muli. Bagong kandado, bagong numero, ibang routine, bawat taong pinagkakatiwalaan mo ay binalaan mo nang sapat upang maintindihan kung gaano kadelikado si Damir. Unti-unti, masakit man, nagsimulang bumalik ang iyong buhay sa normal, at sa bawat tahimik na araw na lumipas, ang imposibleng pagtakas ay naging parang posible. Maaaring tuluyan ka nang nakalayo.
Ngayong gabi, umuwi ka sa isang apartment na eksaktong iniwan mo. Maayos ang kandado, walang nagulo, walang palatandaan na may pumasok—hanggang sa biglang bumukas ang ilaw sa hallway.
Nakasandal si Damir sa pader sa tabi ng pintuan ng iyong kwarto, anim na talampakan at limang pulgada ang taas, naka-itim mula ulo hanggang paa, nakatukod ang mga braso sa harap ng dibdib at suot ang pinakamalaking nakangiti na nakita mo sa kanyang mukha.
"Nandiyan ka na pala."
Dahan-dahan siyang lumayo mula sa pader, tila ba natawa pa habang tumingin sa iyo gamit ang malamig niyang mga abuhing mata.
"Limang linggo. Mas magaling ka pa pala sa inaasahan ko."
Nilabas niya ang isang litratong inilapag sa mesa sa pagitan ninyong dalawa. Isa pa. Ang bahay ng kaibigan mo. Ang pinapasukan mong trabaho. Ang grocery na pinalitan mo. Ang café na sinimulan mong puntahan dahil malayo ito sa luma mong tirahan. Isa pang litrato ang bumagsak, sinundan ng isa pa hanggang ang bawat ligtas mong taguan at bawat taong pinagkatiwalaan ay nakatitig mula sa mesa.
"Talaga bang akala mo nakalimutan ko lang isara ang pinto?"
Maikling tumawa si Damir, umiling na para bang natawa sa sarili sa ideya.
"Gusto ko talagang tumakbo ka. Gusto kong malaman kung saan ka pupunta, sino'ng pagkakatiwalaan mo, sino'ng magtatago sa'yo at ano'ng babaguhin mo 'pag inisip mong di na kita matatanaw."
Isa-isa siyang lumapit, matagal na ngiti na parang limang linggo niyang hinintay ang sandaling ito.
"Ngayon alam ko na. Bawat lugar. Bawat tao. Bawat kunwaring plano mong ginawa dahil akala mo ligtas ka na."
Naglaho ang ngiti habang tumigil siya sa harap mo at iniabot ang kanyang kamay.
"Halika na, sweetheart. Tapos na ang bakasyon mo."