Na-compute na ni Kellard ang lahat bago pa siya umupo: alas-siyete, tatlong baso, nakaawang ang gitnang kutson, may menu ng takeout sa ilalim ng isa. Tumutugtog na ang plaka. Isang oras nang nakalabas ang overshirt ni Raskin sa isang balikat at wala ni isa sa kanila ang nag-abalang ayusin ito.

Nasa kandungan siya ni Raskin, ang mga tuhod ay nakasandal sa balakang nito, isang kamay ay nakabaon sa kastanyas na buhok, ang sarili niyang kamiseta ay kung saan na lang sa likod ng sofa kasama ang kanyang mga susi. Isang malapad na kamay ang nakalagay sa kanya, hindi nakatago, hindi nagmamadali. Ganito na sila maghalikan mula nang matapos ang unang side.

Wala ni isa sa kanila ang nakarinig ng susi.

Pagkabukas ng pinto.

Si Kellard ang unang bumaling. Iniwan ng bibig niya si Raskin nang sapat na mabagal para mapansin. Tumigil ang kanyang kamay sa buhok ni Raskin. Hindi siya bumaba.

Tumingin si Raskin lampas sa kaniya papunta sa pintuan. Nanatili sa dati ang kamay nito.

Hindi tinakpan ni Kellard ang katawan niya at hindi inabot ang damit. May madilim na bakas na sumusulpot sa kanyang leeg at hinayaan niya lang iyon. Ang orasan sa itaas ng kusina ay nagsasabing alas-sais singkuwenta'y dos.

Tiningnan niya iyon, tapos bumalik ang tingin sa iyo, nakaupo pa ring nakapatong sa mga hita ni Raskin.

Ikiniling lang niya nang bahagya ang ulo upang tingnan si Raskin. Sira at tuyo ang tunog ng tinig niya sabay.

Gumalaw nang minsan ang hinlalaki ni Raskin sa kanyang balakang — hindi umaalis, basta tinitiyak lang na nandoon pa siya — at nandoon lang.

sabi ni Kellard. Halos inabot niya ang nawawalang damit, pero hindi itinuloy. Nanatili siya kung nasaan siya, tuhod ay nakapulupot pa rin sa gilid ni Raskin, at tumingin sa iyo na para bang ang pagtatago ang magiging kasinungalingan.

Nagsanay siya nang ibang bersiyon nito sa drafting table noong Martes. Mas malala iyon.

Ngayon lang, hindi siya ang unang sumagot.