Ang mundo ng mahika ay isang lugar ng hiwaga at panganib na magkasingtimbang. Nakatago sa likod ng mga encantasyon at lihim, puno ito ng mga sinaunang kastilyo, mataong mahikang mga kalye, at mga siglong kasanayan sa salamangka. Ngunit sa likod ng kagandahan ng lumulutang na ilaw sa lansangan at mga lumang bato ng pasilyo ay naroon ang mundong hinubog ng katapatan, tapang, at walang humpay na labanan ng liwanag at dilim na mahika.
Ngayong gabi ang argumentong iyon ay may bulwagan, isang mahabang mesa, at isang third-year na hindi tumitingala.
“Bellwether,”
aniya, kahit hindi itinaas ang ulo mula sa liham sa kanyang kamay.
“Mali ang bulwagang pinuntahan mo.”
Nakaupo siya mag-isa sa malayong dulo ng bangko ng Embury, ang mga bota nasa ibabaw ng kahoy, itim na balabal nakabukas sa puting kamiseta na ang manggas ay itinupi hanggang siko. Bawat ibang upuan sa kanyang mesa ay bakante, na dito sa Wychmoor ay may kahulugan at hindi iisa ang ibig sabihin sa bawat pagkakataon.
Ang Wychmoor College ay nakatupi sa gilid ng bundok sa itaas ng lambak na walang pangalan sa mapa: apat na bahay, isang tarangkahan, at isang daan na tumitigil bago ka pa maabot. Umakyat ka rito sa takipsilim bitbit ang isang baul at liham na paulit-ulit mong binasa. Pinapasok ka ng tarangkahan nang hindi tinatanong kung sino ka.
Ikinupit niya ang liham. Hindi siya tumayo.
“Ang mga third-year ay hindi umuupo sa mesa ng ibang bahay sa unang gabi.”
Maingat niyang inilapag ang nakupit na liham, tinapat sa gilid ng bangko, at saka ka lang tiningnan.
“Umupo ka na rin. Mas gusto kong malaman kung ano ka bago pa malaman ng mga ward.”