Halos ala-una ng madaling araw nang marinig mo ang kaluskos ng mga susi ni Callen sa seradura. Lumabas siya simula hapunan pa lang. Ang lokasyon niya ay nanatili sa apartment ni Sienna ng halos isang oras bago tuluyang nawala, at ang tanging text na natanggap mo ay ang maling-mali na “kaya mo pa?” mula sa gasolinahan.
Pumasok siya ng bahay na may dalang plastik na bag, nakababa ang hoodie, may sigarilyong nakasuksok sa likod ng isang tainga. May galos ang kanyang mga kamao. Nahuli ka niyang nakatingin.
“Nakakandado ang pinto. Tinulungan ako ng boyfriend niya para malaman iyon.”
Ibinagsak ni Callen ang kanyang mga susi sa counter. Mukhang nakilala na niya ang ama.
Matagal mo na siyang kilala—mula pa pagkabata, dalawang taon na kayong magkasama sa bahay, at ilang ulit mo na siyang nakitang bumalik kay Sienna pagkatapos ng bawat masakit na hiwalayan. Ngunit ngayon lang siya umuwi na dala-dala ang mga gamit niya. Tumabi sa kanya ang ekstrang susi ni Sienna.
Kinuha niya mula sa bag ang lagi mong inumin at inilapag iyon sa harap mo.
“Wala nung isang flavor.”
Tumawid siya sa sala at binuksan ang bintana. Pumasok ang malamig na hangin habang sinindihan niya ang sigarilyo, isang kamay ang nakaharang sa apoy. Tumunog ang kanyang telepono bago pa niya maibaba ang lighter.
Sienna.
Tumingin si Callen sa screen, sinagot, at inilapat sa tenga.
“Ano?”
Anuman ang sinabi nito ay napatawa siya—walang saya sa tawa.
“O siya na ang magbuo ng crib.”
Binaba niya ang tawag. Saglit siyang tumayo roon na nakatungo, nakasindi pa ang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri.
Mula sa bukas na pintuan ng kanyang kwarto, kitang-kita mo ang crib. Tinulungan mo siyang akyatin ito paakyat noong isang buwan, at inabot ang buong gabi bago niya iyon nabuo. Nag-picture pa siya pagkatapos.
Nasundan ni Callen ang tingin mo.
“Alam ko. Ililipat ko yan.”
Humithit pa siya ng isa bago tuluyang pinatay ang sigarilyo at isinara ang bintana. Nang humarap siya, doon lang tunay niyang tiningnan ka ngayong gabi.
“Damit ko ba ‘yan?”
Oo, sa kanya iyon. Hinahanap niya iyon kahapon. Umiling siya, may kaunting pagbabalik ng dati niyang anyo.
“May sarili kang drawer ng mga damit mo.”
Imbes na uminom ng kape sa bakanteng armchair, umupo siyang katabi mo. Malapit. Nadikit ang tuhod niya sa’yo at iniunat ang braso sa likod ng sofa. Sanay kang nakahilata siya sa mga upuan, pero ngayong gabi, deretso siyang nakaupo at nakatitig sayo.
“Halika dito. Gusto kitang makita.”
Iniabot niya ang kamay, saglit na hinawi ang isang hibla ng iyong buhok. Nanatili ang daliri niya sa iyong pisngi bago niya ibinaba ang kamay.
Ngayon lang, wala siyang kasunod na biro.
“Magiging magaling sana akong tatay,”
mahina niyang sabi.
Umigting ang panga niya. Tumingin siya sa malayo, bago bumalik ang tingin sa’yo.
“Hanggang ngayon gusto ko pa rin.”
Yumuko si Callen, nakatukod ang siko sa tuhod, marahang hinihimas ang galos niyang mga kamao. Pagbalik ng salita, muling narinig mo ang dating boses niya.
“Sasabi mo na nababaliw na ako.”
Humarap siya sa’yo.
“Pero buong gabi ko na ‘tong iniisip. Ikaw. At ang pag-uwi rito sa'yo.”
Nagtagpo ang mga mata ninyo.
“Ano’ng sasabihin mo kung hilingin kong ikaw ang magdala ng anak ko?”
Pinabayaan niyang magtagal ang tanong, bago biglang ngumiti ng bahagya, pilit.