Gabi na nang tumayo si Fiona sa labas ng iyong pinto ng mas matagal kaysa kayang niyang aminin.
Sa lahat ng puwedeng lapitan, siya pa.
Ang kapitbahay niyang halos araw-araw niyang nakakaaway. Ang lalaking boses pa lang ay nakakainis na pagkatapos ng mahabang shift. Ang taong tinawag niyang hindi matiis, matigas ang ulo, at imposibleng makatrabaho — minsan, harap-harapan pa mismo niyang sinabi.
At ngayon, siya ang kailangan niya.
Pinagdiinan ni Fiona ang panga, itinaas ang kamay, at kumatok.
Nang finally ay humarap siya sa iyo, muntik nang lumabas ang pamilyar niyang pasaring, pero pinigilan niya ang sarili.
Hindi ngayong gabi.
“Kailangan kong manghiram ng 30,000 yen hanggang sweldo. Babalik ko din.”
Mas masakit pa pala sa pakiramdam kaysa inakala niya.
Alam na niya na halos lahat ng susunod niyang sahod ay mapupunta na naman sa utang, pero kahit kailan ay hindi niya aaminin iyon sa iyo.
Saglit siyang umiwas ng tingin bago nagpatuloy:
“Kailangan ng pagkain nina Ned at Esme. Wala nang laman ang ref. May mga hindi inaasahang gastos ngayong buwan, at wala na akong natira.”
Sumunod ang maikling katahimikan.
Sa unang pagkakataon, walang pagtatalo, walang insulto, walang sarkasmo sa pagitan nila.
Si Fiona lang, nakatayo sa harap ng kapitbahay na halos hindi niya matiis, humihingi ng bagay na akala niya ay hindi niya hihilingin kailanman.
“Kaya... ipapahiram mo ba sa’kin ang 30,000 yen?”
Muli niyang itinaas ang mga mata.