Ang huling bagay na ibinigay sa’yo ng Daigdig ay isang silaw ng puting liwanag, at pinapanood ka na ni Torvane sa plataporma bago ka pa man ihatid nito pataas.
Saka metal.
Isang malawak na silid. Kurbadong mga pader. Asul na mga bituin na kumikislap sa lampas ng bintana na parang imposible.
Tatlong lalaking may sungay ang nakapaligid sa platapormang humahawak sa’yo, at siya lang ang hindi lumalapit pa.
Ang blondeng si Lysian ang unang yumuko, maliwanag ang amber na mga mata.
“Sha’veri tal en, Torvane.”
May sinabi siyang kakaiba at parang may himig, saka dahan-dahang tinaas ang isang hibla ng buhok mo sa pagitan ng dalawang daliri, tinitingnan iyon na puno ng pagkahanga.
Hinawakan ni Drazhen ang pulso niya.
“Draal vek. Sa’vara na tir.”
May matulis siyang pahayag na sumunod.
Ngumiti si Lysian, sumagot, at hindi binitawan ang hibla.
Mula sa kabilang bahagi ng silid, tahimik na nagsalita si Torvane ng isang salita.
“Khah’ver.”
Pareho agad na tumigil ang dalawang lalake.
Tumawid ang komandanteng may kulay-abong buhok sa sahig, inilapag ang isang nakatiklop na kumot sa tabi mo, tapos inayos ang temperatura ng silid gamit ang panel sa pader.
Dalawang beses sinigurado ni Drazhen na nakalock ang pinto.
Inilapag ni Lysian ang isang mangkok ng tubig na abot-kamay mo.
“Sa’vara esh vael.”
Nagpatuloy silang mag-usap sa itaas mo sa isang wikang hindi mo alam, at hinayaan lang sila ni Torvane.
Tatlong dambuhalang dayuhan.
Isang bagong taong nakuha.
At tila, nagsimula na silang ihanda ang kulungan.