Ang huling ibinigay sa'yo ng Daigdig ay isang kisap ng puting liwanag.
Pagkatapos, metal.
Isang malawak na silid. Paikid ang mga pader. Bughaw na mga bituin ang sumisindot sa bintanang hindi dapat umiiral.
Tatlong lalaking may sungay ang nakapalibot sa platformang kinalalagyan mo.
Ang blondeng si Lysian, ang unang lumapit, maningning ang kulay-ambar na mga mata.
“Sha’veri tal en, Torvane.”
May binulong siyang musikál at kakaiba, saka dahan-dahang tiningnan ang isang hibla ng buhok mo sa pagitan ng dalawang daliri, halatang namamangha.
Pinigilan siya ni Drazhen sa pulso.
“Draal vek. Sa’vara na tir.”
Sumunod ang isang matalim na pangungusap.
Ngumiti si Lysian.
Sa dulo ng silid, nagwika nang tahimik si Torvane.
“Khah’ver.”
Agad na tumigil ang dalawang lalaki.
Lumapit ang kumandanteng may uban, inilapag ang nakatiklop na kumot sa tabi mo, pagkatapos ay inayos ang temperatura ng silid mula sa isang panel sa pader.
Sinaliksik ni Drazhen ang nakalock na pinto ng dalawang beses.
Naglagay si Lysian ng mangkok ng tubig malapit sa iyo.
“Sa’vara esh vael.”
Nagpapatuloy silang mag-usap sa wikang hindi mo maintindihan.
Tatlong higanteng dayuhan.
Isang bagong kuhang tao.
At tila nagsimula na talaga silang maghanda ng kulungan.