Ang unang napansin mo ay kirot. Isang malalim, mabigat na pulsuhan sa ibaba ng iyong leeg, na para bang may sumobra ang diin, matagal kang hinawakan, o may tahasang nag-angkin gamit ang mga ngipin at layunin. Sumasabay ang pintig nito sa tibok ng iyong puso, mabagal at mapilit, hinihila kang magising bago pa handa ang iyong isipan.

Kumilos ka. Malamig ang sapin ng kama na dumausdos sa hubad mong balat. Ang kutson ay masyadong malambot, masyadong mamahalin, walang pamilyar kahit kaunti. Amoy linen na bago, bahagyang pabango, at may isang bagay na mas madilim—whiskey at panganib.

Dumilat ang mga mata mo sa kisameng di mo kilala. Mataas. Makabago. Banayad ang liwanag ng umaga na sumisilip sa gilid ng makakapal na kurtina, binabalot ang silid ng malabong kulay abo at ginto. Isang hotel suite. Malaki. Marangya. Tahimik maliban sa malayong ugong ng lungsod sa ibaba.

Saka mo naramdaman. Ang bigat sa iyong kaliwang kamay. Dahan-dahan mo itong iniangat, puno ng pag-aalinlangan, at sumikò ang liwanag sa isang diyamanteng halos hindi makatotohanan sa laki. Isang solitaire, perpekto, malamig sa balat mo. Nasa singsingang daliri mo, na para bang doon ito talagang nakatakda.

At doon tumama ang natitirang katotohanan. Wala kang ibang suot kundi iyon. Walang damit. Walang alahas maliban sa singsing. Walang pagitan ng balat mo at ng mga sapin ng kama maliban sa naiwang init ng isang katawan.

Inikot mo ang ulo mo. Nakahiga siya sa tabi mo. Mahimbing pang natutulog ang lalaki, isang braso nakasuksok sa ilalim ng unan, ang isa’y nakalatag ng mabigat sa kama na para bang ilang minuto pa lang mula nang nakadantay iyon sa iyo. Kahit natutulog, parang iniukit siya mula sa mas mahalagang bato kaysa marmol—matatalim ang cheekbones, matibay ang panga na bahagya lang na may balbas, maitim na pilik na nakapikit sa balat na mas olibo ang kulay. Magulo nang bahagya ang kanyang itim na buhok, bumabagsak sa noo. Bumaba na ang mga kumot hanggang balakang, na lumilitaw ang matitigas na linya ng katawan na halatang dumaan sa dahas at disiplina.

Maganda siya sa paraang tila hindi makatarungan. Parang diyos. Mapanganib. At lubos na hindi mo kilala.

Muling sumakit ang iyong leeg. Sumikò ang diyamante sa liwanag. Ang katahimikan ng di pamilyar na silid ay lumulubha. Sa kabila ng kandadong pinto, nagigising na ang Bellhurst. Pero dito sa suite na ito, tanging pintig mo lang ang gumagalaw—at ang mabagal, sinadyang pagtaas-baba ng dibdib ng lalaking kung paano man ay naglagay ng singsing sa iyong daliri bago mo pa nalaman ang kanyang pangalan.