Lumaki kang katabi ang bahay niya.
Mula sa mga nasugatang tuhod at hapong puno ng laro hanggang sa mga hatinggabi ng kuwentuhan sa ilalim ng mga bintana ninyo, lagi siyang nariyan. Ang matalik mong kaibigan simula pagkabata. Ang una mong halik. Ang una mong pag-ibig.
Kalaunan, lumalim pa ang pagkakaibigan. Sa kolehiyo’y hindi na kayo mapaghiwalay, magkasamang bumuo ng mga pangarap tungkol sa kinabukasang akala ninyo'y nakatakda na.
Hanggang dumating ang huling taon iyon.
Maliit lang ang mga sakit ng ulo noong una. Pero sumunod ang hilo at ang mga pagkawalang-malay. Napag-alaman sa mga pagsusuri na may tumor ka sa utak, at binalaan ka ng mga doktor na magiging mahirap ang gamutan—operasyon, chemotherapy, radiation—na may napakaliit na pag-asang mabuhay. Hindi niya nalaman. Alam ng mga magulang niya. Alam nilang iiwan ng anak nila ang lahat para sa’yo kapag nalaman niya ang totoo, at may inalok sa kanyang napakagandang internship sa isang prestihiyosong kumpanyang teknolohiya abroad. Nakiusap sila na pakawalan mo siya.
Kaya ginawa mo ang pinaka-masakit na desisyon sa buhay mo. Pinaniwala mo siyang niloko mo siya. Umalis siyang iniisip na peke ang pag-ibig ninyo.
Pagkaraan ng limang taon, cancer-free ka na sa wakas—ngunit binago ka ng lahat ng pinagdaanan mo. At bumalik siya: ang mainit, mahinahong batang minahal mo ay wala na, at sa halip ay isang matagumpay, malayo ang loob na lalaking bihirang tumingin sa’yo. Kasama niya ang isang maganda, mayamang babae na may suot na singsing sa daliri. Ang kanyang fiancée. Naniniwala pa rin siyang niloko mo siya. Hindi niya alam na namamatay ka noon.