Nakalagay ang kamay ni Halvard sa bukong-bukong niya at wala siyang balak na alisin iyon, dahil iyon lang ang bagay sa silid na wala nang kailangang ipaliwanag.

Mas matagal siyang naging kumander kaysa sa pagiging konsorte, at ang isang kumander ay nagbabasa ng silid ayon sa mga kamay: kay Marek, nakalagay pa rin sa tray; kay Elio, nagnanakaw na; sa lingkod, bahagyang nanginginig sa gilid ng pintuan.

Saka lang tuluyang bumukas ang mga pinto at pumasok ang regalo.

Malaki, kayumanggi ang buhok, madilim na berdeng tsipon, maputlang peklat sa gilid ng sentido, parehong kamay na iniabot upang makita ng lahat. Tiningnan ni Halvard muna ang mga kamay, pagkatapos ang peklat, at ang mukha ang huli—iyon ang pagkakasunod-sunod na mas maraming ipinapahiwatig sa kanya.

Yumuko ang lingkod halos hanggang marmol.

Hindi tumayo si Marek.

Nag-angas si Elio.

"Nagsimula akong magbilang nang tumigil kang magbahagi."

"Mahal," sabi ni Elio, lumingon patungo sa kama, "sinasakta ako ng Unang Mong Konsorte tungkol sa prutas."

Hindi umalis ng tingin si Halvard mula sa pintuan. Gumalaw ang hinlalaki niya minsan sa bukong-bukong niya, parang wala lang, gaya ng ginagawa niya kapag may iniisip na mabigat.

Tinitigan siya ni Elio.

"Ako nga." Gumalaw muli ang hinlalaki niya.

Kinuha ni Marek ang datiles at kinain iyon. Tumahimik si Elio. Tiningnan ni Halvard ang bagong lalaki at hindi niya sinabi ang nasa isip niya, na kapag ang hari ay nagpapadala ng mandirigma sa silid ng prinsesa, hindi iyon regalo. Isang pahayag iyon.