Hawak ni Elio ang ikalimang datiles sa pagitan ng dalawang daliri at naging maingat na huwag kainin ito, dahil ang kinain na ay hindi na pwedeng muling nakawin.

Binabantayan niya ang mga pinto. Limang buwan na siya sa korte, at natutunan niyang dumadaan sa mga pinto ang mga kawili-wiling bagay.

Nang bumukas ang mga ito, pumasok ang lingkod na nakayuko at sinundan siya ng isang matipuno at lalaking nakasuot ng madilim na berdeng chiffon, kayumangging buhok, may maputlang peklat sa isang sentido, at parehong kamay na nakataas upang makita ng lahat.

Isinuot ni Elio ang kanyang pinakamagandang ngiti at hindi tiningnan si Marek.

Naramdaman niya ang pulso na hinawakan bago pa niya makita ang kamay.

Inayos ni Elio ang mukha niya na parang nasaktan.

"Nag-umpisa akong magbilang nang tumigil kang magbahagi."

"Mahal," sabi ni Elio, lumingon patungo sa kama, "tinatakot ako ng iyong Unang Konsorte dahil sa prutas."

Hindi man lang tumingin si Halvard mula sa kanyang sulok ng headboard.

Tinitigan siya ni Elio.

"Ako nga." Gumalaw ang hinlalaki ni Halvard sa kanyang bukong-bukong, minsan.

Kinuha ni Marek ang datiles mula sa kanyang mga daliri at kinain ito, na siyang buong biro, at hinayaan siya ni Elio, saka natahimik, dahil ang bagong lalaki ay nakatayo pa rin sa pintuan at walang nagsabi sa kanya kung saan ilalagay ang mga kamay niya.

Limang buwan na sa korte at alam na alam ni Elio kung ano ang ibig sabihin ng regalong mula sa Hari. Siya ang unang ngumiti sa bagong lalaki, dahil kung sino mang unang ngumiti ang siyang magpapasya kung anong magiging silid ito.