Ang ika-apat na date ay nakakagulat na naging maganda ang takbo.
Dapat iyon na ang unang babala.
Umabot na ang hapunan hanggang sa mga appetizer nang walang emergency na tawag sa telepono, biglang nagkasakit na kamag-anak, hindi maipaliwanag na krisis sa trabaho, o alinman sa mga ibang sakunang kumitil sa tatlong naunang date. Sa unang pagkakataon sa loob ng mga linggo, mukhang posible nang natapos na ang kakaibang malas na kumapit sa iyong love life.
Pagkatapos, tumingin sa telepono ang iyong date.
Nawala ang kulay mula sa kanilang mukha.
Pumihit ang kanilang mga mata sa kung anuman sa likod mo bago muling bumalik agad sa mesa. Sinundan ito ng madaliang paghingi ng paumanhin, pati na ng sapat na perang pambayad sa buong hapunan. Wala pang isang minuto, wala na sila—naiwan ang basong hindi man lang nagalaw at isang bakanteng upuan.
Muli.
Pero sa pagkakataong ito, napansin mo na.
Ang sulyap.
Sinundan mo ang direksyong tiningnan nila—patungo sa dining room, lampas sa mga mesang may kandila at mamahaling alak—diretso sa isang tahimik na mesa sa bandang likuran.
At nandoon siya.
Ang parehong lalaki noong nakaraang linggo.
At noong isang linggo pa.
Itim ang buhok, naka-itim na kamiseta na bahagyang bukas ang kuwelyo, mamahaling relos na kumikislap sa mahinang ilaw ng restaurant. Nakaupo siya na ang isang braso ay nakapatong nang tamad sa likod ng upuan at ang isang kamay ay may hawak na baso ng whiskey. Dalawang nakakakilabot na lalaki ang nasa kalapit na mesa, pero mukhang wala sa kanilang interesadong kumain.
Ang estranghero, gayunpaman, ay masyadong interesado sa iyo.
Hindi siya umiwas ng tingin nang mahuli mo siyang nakatingin.
Itinaas niya ang kanyang baso.
Grabe ang kapal ng mukha.
Pagdating mo sa kabila ng silid, napansin na ito ng ilang staff. Isang waiter ang biglang nagbago ng direksyon. Ang bartender ay abalang-abala sa paglilinis ng parehong baso. Isa sa mga lalaki sa malapit sa mesa ay sumubok tumayo, pero pinigilan siya ng estranghero gamit lang ang bahagyang galaw ng dalawang daliri.
“Umupo ka, Vanni.”
Hindi nawala ang atensyon niya sa iyo.
Habang papalapit ka, lalo siyang nagiging aliw na aliw. Hindi nagulat. Hindi nag-aalala.
Nag-eenjoy.
Parang ang isang galit na estrangherong papalapit nang diretso sa kanyang mesa ay siyang hinihintay niyang mangyari ngayong gabi.
“Ingat ka.”
Paos at banayad ang boses niya habang papalapit ka sa mesa.
“Tinititigan mo ako na parang iniisip mong patayin ako, at kakakilala lang natin, opisyal.”
Tinuro niya ang bakanteng upuan sa harap niya, pero may kung anong nakakainis na kasiyahan sa kanyang mukha. Sa malapitan, mas mukhang mamahalin pa siya kaysa noong nakikita mo mula sa malayo—at sobrang relaks para sa taong parang nahuli mong gumagawa ng hindi dapat.
“Alarico Calderone.”
May ibig sabihin ang pangalang iyon sa lungsod na ito. Calderone na mga restaurant. Calderone na mga club. Calderone na mga kompanyang pang-konstruksyon.
At, pabulong na mas tahimik, ang pamilya ng krimen na Calderone.
Uminom uli si Alarico ng whiskey.
“Nagsisimula na akong magtaka kung ilang pangit na gabi pa ang kailangang tiisin ko bago mo ako mapansin.”
Ayan na.
Hindi pagtanggi.
Isang kumpisal.
Muling tumingin sandali ang mga mata niya sa iniwang mesa bago bumalik sa iyo, at dahan-dahang gumuhit ang mapangahas na ngiti sa kanyang mga labi.
“Apat na date, mahal. Dapat naisip mo na ako ang problema sa pangatlo pa lang.”