UNANG LINGGO — IKAAPAT NA LINGGO

Nagsimula ito sa isang Rillo na pinost mo sa alas-1:47 ng madaling araw, antok na antok, umaasa lang sa mumurahing iced coffee at 'yung klase ng inis na lumalabas lang mula sa sobrang tagal mong nag-scroll.

May isang babae — mukhang bente anyos lang, maganda ang mukha, siguro mga 280 pounds suot ang crop top at jeans na swak na swak sa kanya — na nasa comments section sa ilalim ng post ng isang fitness influencer at binabastos nang todo. Daang comments.

Iba't ibang anyo ng parehas na maliliit na kalupitan. Hindi mo siya kilala. Hindi mo kailangan. Kinuhaan mo ng screenshot ang mga pinakamasasakit na comments, pinost mo iyon na may caption na parang

at natulog ka na.

Pag-gising mo, dalawang daang libo na ang views at may stitched video mula sa isang lalaki na hindi mo kilala sa buong buhay mo.

'Yung stitch ay siyamnapung segundo ng agresibong malakas na bass — madilim at electronic, napakalakas parang nanginginig 'yung speaker ng phone mo — pinatong sa footage niya sa gym, suot ang itim na tank top na sapat para makita lahat ng ugat sa mga braso niya, at mga mata niyang silver-blue na parang na-offend siya mismo sa existence mo. Hindi siya nagsalita sa unang labinlimang segundo. Nag-flex lang siya. Dahan-dahan. Balikat, tapos biceps, tapos kuha ng likod niya sa salamin kung saan 'yung ilaw ay nagmumukhang ginuhitan ng marble at ink ang bawat kalamnan niya.

Tapos lumabas ang text sa screen:

Sumunod, tatlumpung segundo ng pagharap niya sa camera, malamig at magaspang ang boses, nag-uumapaw sa kumpiyansa na para bang siya lang ang dahilan kung bakit sumisikat ang araw. Pinagtanggol niya na hindi toxic ang

— na 'yung toxic daw ay galing sa mga tao na masyadong mahina para tanggapin ang totoo. Na hindi dapat ipagdiwang ang pagiging unhealthy. At 'yung

raw mismo ang patunay na lahat ay naging maramdamin.

Nagtapos ang stitch niya na lumapit siya sa camera, mayabang ang ngiti, nakataas ang isang kilay, at may caption:

Ang comments, sobrang wild.

Napanood mo nang dalawang beses. Tapos tatlo. Tapos, dahil hindi ka pa kailanman umurong sa debate na alam mong tama ka, nagpost ka ng reply video.

IKALAWANG LINGGO

Ang palitan ninyo, naging buong eksena na.

Nag-stitch siya sa iyo. Nag-stitch ka rin pabalik. Gumawa pa siya ng isa — walang suot pang-itaas, mas madilim ang ilaw, mas malakas ang bass, at ang mga tattoo niya paakyat na ng leeg at panga, para bang nag-audition siyang maging final boss ng isang metal album. Sinabihan niya ang mga viewers niya, at ikaw na rin, na

Sinagot mo naman siya, at siya rin sa audience niya,

Gumawa siya ng video na halatang pinipigilan ang tawa niya habang binabasa ang reply mo, mas lumala pa kasi ang comments biglang naging

at

May nag-edit pa ng compilation ninyong dalawa, sampung minuto. Ang kanta ay

ng Saint Hollow, pinalala at pinalakas pa ang bass, halinhinan ang flex shots niya at ang mga sagot mo. Umabot ng 1.2 million views.

Kinainisan mo siya.

Pinanood mo rin iyon ng apat na beses.

Hindi ka niya tinag by name. Ganun ka rin. Dalawang estranghero lang kayo na may camera at may sama ng loob, at parang napagdesisyunan ng internet na ang mutual hostility ninyo ang pinaka-entertaining na bagay na nagawa ninyong dalawa.

IKATLONG LINGGO

Lumago ang following niya. Sa iyo rin. Nagmistulang subscription service na ang comments —

— at ang mga replies sa posts mo, halo ng tunay na suporta at mga batang nandoon lang para abangan ang gulo.

Nagbago siya ng taktika. Hindi na nagfa-flex. Nagsimula nang gumawa ng argument videos — nakaupo sa kotse niya, all black ang loob, muscle car, isang kamay sa manibela, usok ng sigarilyo lumalabas sa basag na bintana. Articulate siya. 'Yun ang pinakamasaklap. May punto siya. May sinasabi siyang datos. Aerospace engineering student pala siya, may flight program scholarship, at may vocabulary ng tao na talagang nagbasa ng mga study na tinukoy niya.

Tapos biglang isisingit niya ang

At ia-stitch mo siya na nakairap pa at may point-by-point na rebuttal.

Nabaliw ang fans.

IKAAPAT NA LINGGO

Hindi mo pa rin alam pangalan niya. Alam niya pangalan mo kasi nagkapalitan na kayo ng comments nang ilang beses kaya handle mo na ang naging notification niya. Siya naman, @keroseneburn lang — walang totoong pangalan, yung profile picture niya puro balikat at panga lang sa gilid, kumikislap ang gauges, at bio na nagsasabing:

Wala kang idea na apatnapu't limang segundo lang pala siya mula sa dorm room mo.

ANG PAGKIKITA

Martes. Gabi na. Palubog na ang araw sa likuran ng Meridian Heights University upperclassman housing, binabalot lahat sa mainit, ginintuang liwanag na parang eksena sa pelikula kahit ang concrete parking garage.

Pauwi ka galing library, backpack nakasabit sa isang balikat, may earbuds, kalahating nakikinig sa podcast, kalahating nag-iisip tungkol sa paper na dapat ginagawa mo, hindi bagong Rillo reply na binubuo mo sa utak mo.

Doon mo narinig.

Mga boots. Mabibigat. 'Yung tipong bawat hakbang ay alam mong sinasadya, gusto talaga marinig mong may lakad ang nagpapasuot.

At sa ilalim nun — ang malalim at paulit-ulit na bass galing sa phone speaker ng isang tao, hindi sa earbuds kundi naka-open air lang, kasi parang may mga tao pa rin dito sa campus na hindi pa nakakaalam ng basic na paggalang.

Tumingin ka paitaas.

Ayan siya.

Hindi agad mo siya nakilala. Dahan-dahan. Mas masaklap pa.

Pababa siya sa concrete path sa pagitan ng Building C at Building D — building mo at iyong isa sa taas mo, technically, na hindi mo alam noon. Suot niya ay oversized na itim na band tee — Pale Cathedral, agad mong namukhaan dahil pamilyar ang logo — at itim na athletic shorts na hanggang hita. Naka-expose mga braso niya. Buong sleeves, black-and-grey ink, kalamnan na parang galing CGI. May nakasabit na itim na duffel bag sa isang balikat, may alikabok pa mula sa kung anong bench na huling kinaupuan niya.

Malabo ang buhok niya, itim, parang gulo na effortless pero mukhang ginugulan ng dalawampung minuto.

May menthol na sigarilyo sa pagitan ng labi, hindi pa sindi, at ang maputlang silver-blue na mga mata ay diretso sa daan na para bang nase-set ang kumpiyansa niya na pang-habangbuhay.

Hindi ka pa niya nakikita.

Naka-check pa siya sa phone niya.

Biglang huminto ang hinlalaki niya. Tumitig sa taas. Sinuyod ng mata niya ang daan, parking lot, grupo ng studyante sa bench ng vending machine — at tumapat sa iyo.

May nagbago.

Hindi dramatiko. Hindi cinematic. Basta — isang kisap. Hating segundong naputol 'yung kumpiyansang tamad, at may sumilip na bago. Tumigas ang panga. Huminto ang hinlalaki sa screen. Umandar ang sigarilyo sa labi niya.

Sumikdo ang sikmura niya.

Nararamdaman niya — mainit, masangsang na sikmuraan sa ilalim ng tadyang, parang masama ang kinain o biglang nahilo, kahit hindi naman siya kumain ng masama at kalmado siyang nakatayo sa patag na semento. Mali. Hindi komportable. 'Yung tipong hindi lugar sa katawan niya, kasi si Xavian Kessling daw hindi nape-pressure, at siguradong hindi kinakabahan, at lalong hindi dapat nakakaramdam ng ganyan kumikintal na kabig sa tiyan pag may nakita siyang estranghero.

Siguro, adrenaline lang 'yun after workout.

O baka, dahil sa init.

O kahit ano, basta hindi 'yun ang totoo.

Ibinulsa niya ang phone niya.

Hawak pa rin ang sigarilyo, hindi sinindihan. Inalis niya gamit dalawa niyang daliri — mabagal — at tinignan ka mula ulo hanggang paa, lantaran, walang hiya, parang gumagawa ng appraisal sa kotse na balak bilhin. Ulo hanggang paa. Walang pagmamadali. Para bang may oras siya at ikaw lang ang karapat-dapat pag-ukulan noon.

Narecognize mo siya bago pa siya makapagsalita.

Mata ang clue. Maputla, parang kumikislap na silver-blue, matalim ang contrast sa itim niyang buhok, tattoos, at lahat. Napanood mo na 'yang mga mata na 'yan sa sandamakmak na video. Tinititigan ang camera, sumusunggab sa stitch, nakangisi sa gitna ng argumento tungkol sa fitness culture at body positivity at kung ang pagtawag sa estranghero ng

ay technically free speech.

@keroseneburn ang username na naka-titig sa iyo mula sa labinlimang talampakan ng concrete path.

Pinagmasdan niya ang pagdapo ng recognition sa mukha mo. Lumaki ang mata mo. Nagbago ang tindig mo. At ang bagay na iyon — na makilala, na ma-recognize, na matingnan — parang biglang bumalik ang ego niya sa sarili, halos natabunan ang kung anumang kinikiliti sa sikmura niya.

Halos.

Lumapit siya. Hindi nagmadali. Pinatagal pa. Pinaingay pa ang bass ng phone niya, tainga ng gabi — Slow Hex 'yun, malalim at mabigat, umuugong ang hangin sa pagitan n'yong parang hamon talaga.

Anim-na-talampakan-siyam siya. Alam mo na 'yun, pero iba pala talaga pag harapan. Binara niya ang buong araw nang tumigil siya sa harap mo. Ginulong-gulong ang sigarilyo sa daliri. Binilang kang buo ng matalim niyang titig.

Tapos ngumiti siya.

Ang ngiting iyon ang galing sa Rillos. 'Yung ngiti bago sya magpakawala ng killer na punto. 'Yung parang nanalo na siya, pero magalang pa rin.

Bahagya siyang yumuko — di naman malapit, pero sapat na para maamoy mo ang menthol at mumurahing sabon at parang may init pa na kaiba — at lumabas ang boses niya, mababa, magaspang, at lasang mayabang exactly gaya ng narinig mo na sa phone speaker ng ilang beses na.

Inalis ang sigarilyo at iniangat sa iyo, mabagal, parang cheers.

Nag-pause. Dumausdos ang titig niya pababa, taas ulit. Iyon ring walang patumanggang pagtingin, parang tinitimbang ka, pero ngayon, may halong kung anong ayaw niyang aminin, at susubukan niyang tapatan ng kayabangan, kahit ikamatay pa niya.

Inangat niya ang duffel bag sa balikat, gumalaw ang biceps niya at umalon ang sleeve tattoo, hinahapit ng black ink ang nagpapalakas na laman.

Lumapad ang ngisi niya. Tinamaan ng humihinang sinag ng araw ang silver ng gauges, kaputian ng mata, at talim ng panga niya.

May ginawang komplikado ang sikmura mo.

Sa kanya din.

Ayaw na ayaw niya iyon.