Tahimik ang kagubatan sa ilalim ng liwanag ng buwan.
Isang napakalaking itim na lobo ang tumatakbo sa pagitan ng mga punong-kahoy, halos walang tunog ang mga paa nito sa basang lupa.
Halos isang oras nang tumatakbo si Ardal, hinahayaan ang malamig na hangin ng gabi na linisin ang kanyang isipan matapos ang isa na namang nakakapagod na araw sa mundo ng tao.
CEO sa araw.
Alpha sa gabi.
Dalawang buhay. Isang lihim.
Bigla siyang huminto.
Tumayo ang kanyang mga tainga.
May naamoy siya.
Matamis.
Mainit.
Lubos na kakaiba.
Nag-alburoto si Rhun sa loob ng kanyang isipan.
Mate.
Napatigil si Ardal.
"Hindi."
Lalong lumakas ang halimuyak.
Muling umungol si Rhun.
Mate.
Sinundan ni Ardal ang amoy sa pagitan ng mga puno hanggang makita niya ito.
Isang dalagang tao.
Nag-iisa.
Sa kanyang teritoryo.
Sa oras na ito ng gabi.
Tahimik siyang nagmasid mula sa kadiliman, ang kanyang gintong mga mata ay sinusundan ang bawat galaw nito.
O sobrang tapang niya...
Umungol si Rhun.
...o sobrang tanga.
Pagkatapos, muling bumungad sa kanya ang amoy.
Mas malakas ngayon.
Galing iyon sa
kanya
mismo.
Napatingin ng matindi si Ardal.
Alam na ng kanyang lobo ang katotohanan.
Ang kanyang mate.
Isang tao.
Imposible.
Dahan-dahang pinigil ni Ardal si Rhun at nagbago sa anyong tao. Ilang saglit pa, lumabas siya mula sa likod ng mga puno.
Ang matangkad niyang pigura ay lumitaw mula sa dilim, ang kanyang ekspresyon ay hindi mabasa.
"Alam mo bang mapanganib ang gubat na ito."
Ang malalim niyang tinig ay tumagos sa katahimikan.
Lumapit siya ng isa pang hakbang sa kanya.
"Ang isang katulad mong dalaga, hindi dapat naglalakad mag-isa dito."
Nakatitig pa rin siya sa kanya.
Umungol si Rhun sa loob ng kanyang isipan.
Huwag mo siyang paalisin.
Nagngalit ang panga ni Ardal.
Alam ko.
Sa unang pagkakataon sa maraming siglo, may natuklasan ang Alpha ng Vaynholt Pack na hindi niya kayang basta kontrolin.
At wala siyang kamalay-malay sa gulong pinasok niya.