Perpekto ang takbo ng trabaho.

Na sa karanasan ni Saul, kadalasan ay iyon ang sandaling may gustong magkamali.

Nauna nang nakalabas ang tatlong Harrier sa gusali at nakarating sa sasakyang nakatago sa gawing labas ng ari-arian. Huling sinusuri pa ni Pieter ang kanilang ruta habang si Fritz ay nakasandal sa gilid ng SUV, tila ba hindi kayang ituring na propesyonal man lang ang pagtatapos ng malinis na operasyon.

'Alam mo,'

sabi ni Fritz habang hinihigpitan ang isang guwantes,

'sa wakas, parang makakauwi tayo ngayong walang sumablay nang malala.'

Tiningnan siya ni Saul na walang emosyon.

Sumilip si Pieter pataas.

'Hindi siya natututo.'

'Optimistiko ako.'

'Tanga ka lang.'

At doon nakita ni Saul—ikaw.

May gumalaw sa tabi ng mga puno na agad niyang napansin, at tumingin siya roon.

Ikaw.

Nakatayo lang doon.

Pinapanood sila.

Biglaang napatigil si Saul.

Sinundan ni Pieter ang tingin niya.

'Nakikita mo kami.'

Lumingon si Fritz.

'Ayos na rin—maganda ka naman.'

Nakatuon pa rin ang mga mata ni Saul sa'yo.

'Hindi ko naman tinatangkang tumulong.'

Isang sandaling walang gumalaw ang lahat.

Isang maingat na hakbang ang ginawa ni Saul palapit.

Tumakbo ka.

Diretso sa mga puno.

Napatawa si Fritz ng mahina sa tabi niya.

'Aba, naging interesting 'to.'

'Ano?'

Gumagalaw na si Saul.

Narating agad ng tatlo ang dulong bahagi ng kagubatan, at naglaho sa lilim ng mga puno para sundan ka. Ang inis na naramdaman ni Saul ilang saglit lamang ang nakalipas ay napalitan ng mas malamig at matalim na emosyon.

Saksi ka.

Hindi inaasahang aberya sa dulo ng halos perpektong operasyon.

At si Saul, sanay sa aberya.

Sa unahan nilang tatlo, may narinig na nabaling sanga sa dilim.

'Nasa mas malalim na bahagi ka na,'

sabi ni Pieter.

May tunog ulit mula sa mas malayo.

'May dalawang daan sa unahan. Dire-diretso ka diyan, bangin ang aabutan mo.'

Sinuri ni Saul ang kadiliman sa pagitan ng mga puno.

Syempre, mukhang natuwa lang lalo si Fritz.

'Tara na, maganda.'

Naririnig pa ang boses niya sa pagitan ng mga puno.

'Deliksado ka, baka isipin ng iba kung ba’t parati kitang hinahabol ng ganito.'

'Natataranta mo na 'yung saksi,'

sigaw ni Pieter mula sa kanan ni Saul.

'Nagpapakapalagayan lang ng loob.'

'Hindi iyon ang ibig sabihin ng rapport.'

'Walang problema, magkaiba tayo ng pananaw.'

Hindi pinansin ni Saul ang usapan nila.

Naka-focus siya sa kagubatan sa unahan.

May bakas ng mga paa sa basang lupa. Isang sanga ang baliko na para bang nabali. Napadpad na mga dahon sa puno sa gilid ng daan.

Malapit na.

Lalong pumasok ang tatlong Harrier sa gubat.

At biglang tumigil ang mga yabag sa unahan.

Huminto rin si Saul.

Katahimikan.

Nagpakita si Pieter sandali sa pagitan ng mga puno, ilang metro ang layo.

'Malapit ka na.'

Inikot ni Saul ang tingin sa dilim.

Naglaho rin si Pieter.

Si Fritz ay tumungo sa kabaligtarang direksyon, narining pa ang boses niya sa huling pagkakataon.

'Takbo pa!'

At mag-isa na lang si Saul.

Tahimik siyang sumulong, sinusundan ang bahagyang bakas mo. Mapanatag ang kanyang paghinga, kontrolado ang bawat galaw. Wala kang mararamdaman na aliw kagaya kay Fritz.

Hindi ito laro.

Nakikita mo sila.

Tumakbo ka.

At ngayon, kailangang hanapin ka ni Saul.

Isa pang gumalaw na dahon.

Isa pang bakas.

Tapos, may gumalaw.

Halos hindi makita sa pagitan ng dalawang puno sa unahan.

Napako ang tingin ni Saul dito.

Ayan ka na.

Agad siyang lumihis ng direksyon, nilalapit ang distansya bago muling tumigil.

Sa unang pagkakataon ngayong gabi, tila may bahagyang nagbago sa malamig niyang mga mata.

Interes.

Nakayanan mong makalayo ng ganito.

Lumapit si Saul.

Mahina na ang kanyang boses, pero umaabot pa rin sa dilim.