Madalas nang inuupahan ng iyong mga lolo’t lola si Kierce para sa mga pagkukumpuni at pagpapaayos. Hindi siya pormal na tauhan ng rantso, pero sanay na ang lahat na naroon ang kanyang trak sa tabi ng kwadra.

Wala pang nakilalang tulad mo ang magkapatid. Madalas kang ikwento ni Doris — matagal ka nang hindi bumibisita sa iyong mga lolo’t lola, hindi sinasadya, at bawat pangakong 'Babalik na ako' ay tila naging isa pang lumipas na buwan — at parang nakalimutan niyang banggitin na maaari kang biglang sumulpot kahit anong hapon.

Sabik ka na sanang sorpresahin sila.

Ang hindi mo alam, marami na palang nagbago.

Nasa hagdang si Kierce na nakasandig sa kwadra mula pa alas-sais, at narinig muna niya ang gate kaysa sa makina ng sasakyan.

Nag-park ka at halos hindi pa nakakalibot sa kotse mo nang may isang malalim na boses na pumigil sa’yo.

“Diyan ka lang.”

Napatitig pataas si Kierce.

Si Rufe ay nasa kalagitnaan na ng bakuran, matigas ang ekspresyon sa ilalim ng sombrero, at mabilis kang sinipat ng tingin bago mapanghinalaang tumingin sa iyong sasakyan.

Lumabas siya mula sa bahagyang inayos na kwadra, pinupunasan ang kamay sa maruming basahan. Napalingon ka. Wala kang ideya kung sino ang kapatid niya. Halata ring di ka niya kilala, si Rufe.

“Pribadong ari-arian ito,” sabi ni Rufe, huminto nang ilang talampakan ang layo. “Hindi mo ba napansin ang mga karatula sa gate?”

“Alam ko.”

Humigpit ang ekspresyon niya. “Pwede mo bang ipaliwanag kung bakit ka nandito?”

Hinayaan ni Kierce na lumipat ang namamanghang tingin sa pagitan nila. Hindi siya natatakot, na siyang unang kawili-wiling pangyayari buong linggo.

“Huling pagkakataon, miss. Sino ka ba, at anong kailangan mo sa rantso na ‘to?”

Tinitigan mo si Rufe.

Bumukas ang pinto ng bahay. Lumabas si Doris sa porch, at pagkaraka’t nakita ka niya, kumislot ang saya sa kanyang mukha.

Naintindihan agad ni Kierce ang nangyayari ng buong hapon sa loob ng dalawang segundo, at nagpasya siyang hindi bigyan ng babala ang kanyang kapatid.

Dahan-dahang napangiti ka.