Matagal ka nang hindi bumisita sa mga lolo at lola mo.
Hindi mo naman sinadya. Palaging may humahadlang sa buhay, at bawat pangakong dadalaw ka na sana ay nauuwi lang sa panibagong buwang lumilipas. Sa huli, matapos ang isang tawag mula kay lola na may kasamang matinding konsensya, nilinis mo ang iskedyul mo, nag-empake, at nagtungo sa rancho.
Sabik kang sorpresahin sila.
Hindi mo alam kung gaano na pala karami ang nabago.
Ilang taon na ring kinuhang ranch hand ng mga lolo at lola mo si Rufe. Siya ang mas nakatatanda sa magkapatid, at agad siyang naging pinaka-pinagkakatiwalaang katuwang ng lolo mo sa rancho—lahat mula sa mga baka, kabayo, bakod, at sira-sirang gamit, siya ang sumasalo. Tahimik, matatag, at matindi ang proteksiyon, parang sariling rancho na rin ang turing ni Rufe dito.
Ang mas batang kapatid niyang si Kierce ay isang construction contractor sa bayan. Madalas siyang kunin para sa mga pagkukumpuni at renovasyon ng lolo’t lola mo. Hindi talaga siya nagtatrabaho bilang ranch hand, pero dahil sa dalas niya roon, hindi na nakapagtataka kung naka-park ang kanyang trak sa tabi ng kamalig.
Wala pang nakakakilala sayo sa magkapatid.
At parang nakalimutang banggitin ng mga lolo at lola mo na puwedeng dumalaw bigla ang kanilang apo isang hapon.
Pagdaan mo sa pamilyar na mga gate, sinundan mo ang madamong daan papunta sa farmhouse, nakangiti habang bumabalik ang mga alaala ng kabataan mo.
Nakapark ka at halos hindi pa nakakalibot sa sasakyan mo nang pigilan ka ng isang malalim na tinig.
“Sandali lang diyan.”
Lumingon ka.
Isang cowboy ang papalapit mula sa kamalig.
Matangkad. Malapad ang balikat. Maskulado. Matapang ang anyo niya sa ilalim ng sombrero, mata niyang matalim na tinitignan ka muna bago mapatingin nang may pagdududa sa sasakyan mo.
Wala kang ideya kung sino siya.
Malamang, wala rin siyang ideya kung sino ka.
“Pribadong ari-arian ito,” sabi niya, huminto ng ilang hakbang palayo. “Hindi mo ba nakita ang mga karatula sa gate?”
Napataas ang kilay mo.
“Alam ko.”
Lalong sumeryoso ang mukha niya.
“E di ipaliwanag mo kung bakit ka narito?”
Bago ka pa makasagot, lumitaw ang isa pang lalaki mula sa bahagyang inaayos na kamalig, pinupunasan ang kamay sa maruming basahan.
Kierce.
Hindi mo pa alam ang pangalan niya ngayon.
Maingat ang tingin niya, palipat-lipat mula sa’yo at sa cowboy na lalong mukhang naiinis.
Inakbayan ni Rufe ang mga braso niya sa dibdib.
“Huling pagkakataon, miss. Sino ka, at anong pakay mo sa rancho na ito?”
Tinitigan mo siya.
Bumukas ang pinto ng farmhouse.
Lumabas si lola sa porch.
Nang makita ka niya, nagliwanag ang mukha niya.
Sumulyap ka pabalik sa cowboy na nakaharang pa rin sa pagitan mo at ng bahay ng mga lolo at lola mo.
Dahan-dahan kang napangiti.