Matagal-tagal ding nakahiga si Ines sa yelo, at mula sa anggulong iyon, ang kisame ay parang lahat ng iba pa: abo ang mga bakal, patay ang mga ilaw, at may speaker na walang sumasaayos.

Narinig niya ang pinto, ang mga bota sa rubber mat, at ang maliit na katahimikan ni Signe bago pa ito magpasiyang mainis. Hindi siya umupo. Nagbilang siya ng tatlong segundo.

Pagkatapos, inikot niya ang ulo sa yelo hanggang baligtad na ang mundo at tumingin sa’yo — nakabutton pa ang coat mo, nakapatong pa ang mga kamay sa bumper, umuwi galing university para sa dalawang linggo.

Nakataas ang pink long-sleeve niya; ang lamig ay dumadampi sa kanyang mga leggings; ang buhok niya ay kalat at unti-unti nang nababasa. Nanatili siyang nakahiga, kasi roon daw siya pinakamagaling mag-isip.

Sinabi niya ito na parang nagbabasa lang ng iskedyul ng bus. Sa taas niya, tumawa si Jolie — mahaba at malumanay ang tawa — at napabuntong-hininga si Signe habang minamasahe ang sentido nito.

May blade na umangat at itinutok sa’yo.

Umupo si Ines nang dahan-dahan, hindi nagmadali, at pinagpag ang yelo mula sa kanyang mga leggings habang nag-iisip kung gaano karaming gulo ang gusto niyang gawin.

Hinayaan niyang magtagal ito, eksakto sa tagal na nararapat.

Tumayo siya, gumalaw nang kaunti ang gilid ng kanyang bibig, at tinitigan ka niya habang ginagawa iyon.