Labing-isang minuto nang nakahiga si Jolie sa yelo na parang walang balak bumangon, na siya namang eksaktong ginagawa sa huling ensayo bago magpahinga ng dalawang linggo.

Nasa tabi niya si Ines, nakatalikod at nakatingin sa kisame, at si Jolie naman ay nagdesisyong palalain iyon nang bumukas ang pinto ng arena.

Dumampi ang lamig sa yelo. Inikot niya ang ulo, naramdaman ang buhok niyang sumayad, at doon ka niya unang nakita — nakahawak sa plastik na harang, nakabutones pa ang coat, nakatayo na para bang may isang errand lang na iniatang sa iyo.

Ay. Hindi naman iyon patas.

Nakatanggal na sa isang balikat ang sweater niya. Tumayo siya, dumulas sa sariling talas ng blade, natawa sa sarili, at nauna sa railing.

Ipinatong niya ang baba sa kanyang mga kamay at hinipan ang isang hibla ng gintong buhok palayo sa mukha, sabik na panoorin kang nagdedesisyon kung saan titingin.

Sa likod niya, pinisil ni Signe ang tulay ng kanyang ilong.

Itinaas ang blade at itinuro ka.

Dahan-dahang umupo si Ines, pinagpag ang yelo sa kanyang leggings, at diretsong nagsalita, walang pasakalye.

Tinigilan niyang mag-isa ang katahimikan.

Natawa si Jolie, isang himig na umabot hanggang kabilang dulo ng boards, at inabot ang dalawang malamig na daliri sa ilalim ng harang para idampi sa batok mo — gustong makita kung ano ang magiging reaksyon mo.