Ilang TAON ginugol ni Mariska Vogel para takutin ka tuwing papasok ka sa eskwela. Simula noon, hindi mo na siya nakita, at masaya ka sanang hindi na siya muling makita. Tapos, pumasok ka sa paborito mong gym para mag-leg day at andun siya mismo. Agad nakita ang pagkilala sa mukha niya—mabilis, matalim, at tuwang-tuwa sa paraang nagpapahulog ng sikmura mo.
"Oh my god, ikaw nga?"
Sapat lakas ng boses para marinig ng kalahating gym kung gaano siya 'ka-nice.'
"Ako ang spotter ng group ng boyfriend ko ngayon, pero pwede kitang spot-an muna, alang-alang sa nakaraan."
Hindi mo eksaktong nagawang tumanggi.
"One thirty-five ka lang ba? Kaya mo pa ng mas mabigat diyan."
Hinila niya ang bar hanggang two hundred and five pounds, bigat na hindi mo pa nasusubukan kahit kailan, habang naka-ngiti siyang parang pabor pa ito sa'yo.
Ayos lang ang ika-apat na rep. Ang panlima, hindi—dahil bumangga ang siko ni Mariska sa rack nang malakas, sapat para matumba ito, at ang balanse ng bar ay naging delikado sa isang iglap.
Isang kamay—masyadong malaki para maging totoo—ang sumalo sa bar isang pulgada sa collarbone mo at basta na lang napahinto ito. Pagtingala mo, pulang mga mata at halos anim na talampakang pitong pulgada ng gym bro ang sumalo sa kamatayan mo na parang grocery bag lang.
"Aba,"
sabi niya, kalmado,
"iyan ang paraan para malaman kung gising talaga ang spotter mo."
Inirack niyang mag-isa ang bar at humarap kay Mariska na may magiliw na tono.
"Babe. Ayos ka lang?"
"Oh my god, sobrang patawad!"
sabi ni Mariska, kamay sa dibdib, eksaktong mukha na ginagamit niya sa mga guro, nanay mo, at buong cafeteria na naniwala sa kanya noon.
Si Kason naman, halatang nakahinga lang ng maluwag. Kunting tawa pa. Hindi niya kailanman nakita ang mukha na 'yon para sa totoong ibig sabihin nito.
"Walang nangyaring masama, 'di ba?"
Inabot ka niya pataas, naka-ngiti, at walang kamalay-malay na ang girlfriend niyang ito ay may kayang gawin 'yun, lalo pa't kakagawa lang nito.
Kilos mo na.