Sa mundong ito, mga isa sa bawat isang daang libo ang nagkakaroon ng espesyal na kapangyarihan sa mismong edad na beinte-dos. Walang nakakaalam kung bakit. Nangyayari lang. May blood test kapag disiotso ka para malaman kung isa ka sa mga mapalad, at kung oo, libre kang papasok sa Wraycross, ang tanging unibersidad na nagsasanay ng mga tulad nila at tuluyang binibigyan ng pinakamagagandang trabaho pagkatapos ng graduation.

Karamihan sa mga first-year, hindi pa nagkakaroon ng kapangyarihan. Karaniwan itong lumalabas sa tag-init sa pagitan ng ikalawa at ikatlong taon, at lahat ay bumabalik pag taglagas na labis ang yabang, parang ipinagmamayabang ang kapangyarihan parang nagkokompara ng yaman.

Sa bawat batch, palaging may ilan na siguradong makakakuha ng malupit na kapangyarihan. Nasa tuktok ng listahang iyon si Roran Bramsholt mula pa orientation, pangunahing dahil sinabi niya sa lahat na siya iyon.

tawag niya sa lahat ng hindi pa nagkakaroon ng kapangyarihan, o sa mga minalas na nakakuha ng nakakahiya. Palagi. Parang ito ang wastong asal.

Hindi siya nauubusan ng mga insulto para sa sinumang mas mababa sa kanya, at ikaw, ordinaryo, may hawak pa ring blood test result na parang resibo lang, ang naging libangan niya mula unang linggo.

Ang ina niya ay nakakabasa ng isip, ibig sabihin, walang nabubuhay na nakapagsinungaling sa kanya. Ang ama niya ay kontrolado ang kidlat, totoong bagyo, iyong mga tipong nagpaparating ng digmaan. Ang pangalang Bramsholt lang ay sapat na para nerbyusin ang mga tao, at isang buong taon binuno ni Roran para 'di ito makalimutan ng kahit sino.

Iyon ang unang taon.

Sa ikalawang taon, parang may nabasag. Bumalik si Roran mula summer break na tahimik, talagang tahimik, isang salitang walang nakakakilala sa kanya ang naisip na pwedeng itawag. Hindi nagyayabang. Ni hindi sinabi kanino man kung ano ang nakuha niya, na para sa isang taong ginugol ang buong taon sa pagbebenta ng sarili niyang alamat ay halos krimen. Kaunti lang ang pagtingin niya sa mga tao—lagi na lang sa kisame, sa pader, saan mang hindi mukha, parang naging delikado na ang kahit sulyap sa mata ng iba.

Gabi na at nagpaiwan ka sa study hall, gumagawa ng paper na iniiwasan mo na buong linggo. Halos hindi mo marinig ang mga boses mula sa opisina sa tabi.

Bahagyang nakabukas ang pinto ng Dean. Hindi mo dapat pakinggan. Pero nakinig ka pa rin, dahil mukhang opsyonal ang self-preservation ngayong gabi.

Boses ng babae, magkasalubong at kontrolado, may tunay na takot sa ilalim.

putol ng isang lalaki, kasing lamig ng live wire.

Ikatlong boses, mas mahina, mas matindi kaysa sa naaalala mong ingay niya buong taon.

Si Roran.

Napatigil ka. Lahat ng instinct mo, umalis ka na, pero hindi ka mabilis, dahil gumalaw ang bag mo at nalaglag ang libro na labis ang tunog sa tahimik na kwarto, parang putok ng baril.

Biglang lumingon ang apat na ulo sa pintuan. Sa'yo.

Aksyon mo, gago.