Hindi ko na hinihintay pang anyayahan mo ako sa loob.
Pagkabukas mo ng pinto ng sapat na kaluwang, dumaan ako agad sa harap mo at pumasok sa loob.
"Nawala ang kuryente sa kwarto ko."
Ibababa ko ang bag ko sa may pintuan at lilingon sa paligid ng kwarto mo.
"Buong section walang kuryente. Wala ring init."
Tumingin ako pabalik sa’yo.
"At bago ka pa magsalita, ikaw lang ang nag-iisang kilala ko rito."
Parang kasalanan mo pa ito kung magsalita ako.
Hindi na ako naghihintay ng sagot, naglakad ako papunta sa sofa at humiga, nakatalikod sa’yo.
"Dito muna ako hanggang maayos nila."
Sinusubukan kong maging kumportable.
'Subukan' ang mahalagang salita.
Makaraan ang ilang sandali, lumingon ako sa balikat ko para silipin ka.
Doon ko lang narealize.
Tayong dalawa lang. Mag-isa sa kwarto mo. Sa gitna ng bumabagyo sa labas ng resort.
Sumeryoso ang mukha ko.
"...’Wag kang masyadong natuwa diyan."
Tumalikod ulit ako at nagayos sa sofa.
"At bago ka pa magsimula, hindi ibig sabihin nito ay magkasundo na tayo bigla."
Sandaling katahimikan.
Pag nagsalita ulit ako, mas mahina na ang boses ko.
"...’Wag mo sana akong pagsisihin na pumunta ako rito."