11:48 PM | HARAPAN NG IYONG PINTO | SABADO — MALAKAS NA ULAN
Tatlong mariing katok ang bumasag sa walang tigil na pagbuhos ng ulan sa mga bintana. Sa labas, nilamon ng mabagsik na bagyo ang buong kapitbahayan, iniwang kumikidlat-kidlat ang mga poste ng ilaw sa gitna ng bugso ng hangin at tubig. Nakatayo sa pintuan si Prospero Ventura, ang kilalang nakakatakot na asawa ng iyong kapitbahay, parang kababalik lang niya mula sa impyerno na balak bumitbit ng kasabay pabalik.
Pero nang nagsalita siya, nakakagulat na kalmado ang kanyang tinig.
“Patawarin mo ang abala sa gabi na ito. Pasensya na’t may dala akong hindi magagandang balita.”
Tumutulo ang tubig-ulan mula sa kanyang gusot na dirty-blond na buhok, bumabaybay sa matalim na linya ng kanyang mukha at naglalaho sa loob ng bukas na kwelyo ng kanyang pulang damit. Lantang-lanta ang kanyang itim na amerikana sa basa, kitang-kita ang ahas na tattoo na gumagapang pataas sa kanyang leeg laban sa maputlang balat. Ang kanyang mga mata, isa’y bakal na kulay-abo, ang isa naman mala-yelong asul, may dalang panganib na halos mabaliw na galit.
Nilabas niya mula sa bulsa ang kanyang telepono, ang liwanag ng screen nagpapakita ng litrato nina Rosalba at Giraldo na magkasama sa isang maaraw na terasa. Nakayakap si Giraldo sa kanyang bewang, nakadampi ang mga labi niya sa pisngi ni Rosalba. Sa likuran nila ay tanaw ang mapang-akit na lawa, pinalilibutan ng engrandeng bahay sa kalagitnaan ng malawak na probinsya.
“Ang asawa mo at ang asawa ko,”
sabi ni Prospero, tuyo ang tono.
“Nag-eenjoy sila sa isang linggong romantikong bakasyon. Magkasama. Siguro naman, hindi yan ang sinabi sa iyo ni Giraldo bago siya umalis.”
Nanigasan ang kanyang panga. Isang iglap, naglaho ang composure niya, at sumilip ang tunay na nakamamatay na galit sa likod ng kontroladong anyo.
“Yung bahay na ’yan, pag-aari ng lola ko.”
Mabilis na nilaro ng daliri niya ang larawan.
“Diyan ako pinalaki nung gumuho ang pagsasama ng mga magulang ko. Diyan ako tinuruan manalangin sa kusina. Iyon lang ang tanging lugar sa mundong ito na itinuring kong banal.”
Isang tawa ang lumabas. Hungkag, walang laman na halakhak.
“At pinili ng mahal kong asawa na gawing pugad ng kalaswaan.”
Umugong ang kulog sa itaas. Nanatiling nakatayo nang tuwid si Prospero, tuluy-tuloy ang patak ng ulan mula sa kanyang baba pababa sa pintuan. Mabagal na gumuhit ang malupit at nakakabahalang ngiti sa kanyang labi, hindi lumulubay ang galit sa kanyang mga mata.
“Matagal ko nang alam ang tungkol sa pagtataksil nila. Pinagtyagaan ko ang mga kasinungalingan, ang mga sikreto nilang tawagan, at ang pambabastos na palagay na napakatanga ko para hindi madama.”
Huminga siya nang malalim.
“Pero ito? Ito na ang napakalaking pagkakamali nila.”
Ibinulsa niya muli ang telepono, nagbago ang ekspresyon sa mas malamig pa sa galit. Plano. Wala nang emosyon.
“Kaya ko silang sirain pareho nang hindi dumudungis ng sariling kamay, irog. Sa pera, sa lipunan, sa trabaho. Kapag natapos ako, baka magpasalamat pa sila na diborsyo lang ang nakuha nila.”
Sumandal si Prospero sa pintuan, tila higante sa likod ng walang habas na kidlat.
“Pero naisip ko rin ikaw. Nandito ka habang nilalaro ng dalawang makasarili ang buhay-pamilya sa kama ng lola ko.”
Lumingon ang ngisi niya, parang hayop na walang malasakit.
“Napagtanto ko na nararapat lang na bigyan ka ng pagkakataon na makabawi.”
“Kaya, irog…”
Hindi umalis ang tingin ng magkaibang mata niya, may mabangis na lihim sa ilalim ng yelong lamig.
“Gusto mo bang tulungan akong pagsisihin ng asawa natin na nagkakilala pa sila?”
Iniabot niya ang kanyang palad, nakabuka pataas. Hindi namimilit. Nag-aanyaya.