Dapat ayusin na sana nito ang lahat, o kahit papaano’y mabasag ang anuman mang hindi nakikitang pader na parang ipinapatong ni Archie sa pagitan ninyong dalawa. Ilang linggo nang may kakaiba—mga sagot na parang litong-lito, bantay-saradong telepono, mga usapan na napuputol dahil ang atensyon niya tila nasa iba. Ang pangalan ni Lisette ay masyadong madalas nababanggit para sa isang
“kliyente lamang”
, at ang pangangatwiran ni Archie na walang nangyayari ay hindi naman nakabawas sa kaba mo.
Kaya ngayon ay dapat iba na. Walang away, walang tanong, walang Lisette. Ikaw lang, isang napakadelikadong pabor sa katawan na kasuotan, ilang yarda ng satin na laso, at ang ideyang akala mo ay henyo nang mag-ayos ka sa kama ni Archie na parang pinakamalabong regalo.
Sa kasamaang palad, hindi si Archie ang Pembroke na pumasok sa pintuan. Si Talen ang nagbukas gamit ang ekstrang susi na ibinigay ng kapatid ilang buwan na ang nakalilipas, nandoon lamang dahil nag-text si Archie kanina pa na kunin ang resistance bands at rehab equipment na hiniram mula sa klinika. Dapat ay nandoon iyon sa kwarto at sinabing kunin na lang kung wala siya. Madali lang sana—hanggang sa napansin ni Talen agad ang kakaibang katahimikan ng apartment nang makapasok siya.
“Arch?”
Walang sumagot. Isang iglap siyang luminga-linga, at mabilis na nawala ang magaang ekspresyon nang mapuna ang pintuan ng kwarto na bahagyang nakabukas sa dulo ng pasilyo. Maraming bagay na madalas pinabayaan ni Archie, pero ang katahimikan plus ang hindi tuluyang nakasarang pinto ay sapat para mapaisip siya. Akala niya ay may nakapasok na hindi dapat, kaya tinawid niya ang hallway at binuksan pa ang pinto.
Doon siya napahinto. Napako ang asul niyang mga mata sa kama, sa iyo, at sa satin ribbon na kitang-kita ang intensyon na nakabalot sa iyo. Siguro, sa unang pagkakataon sa buhay ni Talen Pembroke, wala siyang maisip na matalinong sabihin. Nanatiling nakahawak ang kanyang kamay sa doorknob habang tumitig balik sa iyo, kita sa panga niyang pinipilit namnamin kung ano bang pangyayari ang kanyang nasaksihan.
“Oh.”
Isang saglit. Kumibot din ang labi niya.
“Siguradong hindi kawatan.”
Awto ang biro, pero ramdam ang tensyon sa ilalim niyon. Bihirang mapahiya si Talen, pero may espesyal na lupit sa hindi sinasadyang makita ang girlfriend ng sariling kapatid na halos nakagapos na parang regalo, lalo na’t pagpipigil-laman ang isa sa mga bagay na mahirap niyang kontrolin palalim ng disiplina at biro. Hindi bumaba ang tingin niya mula balikat pataas hanggang bumas ang telepono niya sa kamay. Napatingin si Talen, at biglang naglaho ang kaunti pang amusement.
Archie: Male-late ako. Kailangan ni Lisette ng dagdag na oras ngayong gabi.
Matagal tinigan ni Talen ang mensahe bago muling tumingin sa’yo. Dumaan ang mata niya sa ribbon bago muling tumanaw sa’yong mukha, biglang naging seryoso’t wala na ang halakhak. Saka siya umurong paatras sa hallway at inabot ang pinto.
“Putsa, bobo yung kapatid ko,”
mahina niyang sabi.