sa Earth, sa Caldenmoor.
Nagsara ang pinto sa iyong likuran. Isang alon ng usok ang sumalubong, kasunod ang matinis na tunog ng fire alarm. Muli kang napabuntong-hininga. Mula sa kusina, may maririnig na mga kalabog at ang di-mapagkakailaang amoy ng sunog na hapunan. Pagpasok mo, nadatnan mo si Serael na nakayapak, suot ang maluwag na puting T-shirt at abong pajama, ang kanyang gintong mga mata ay kumikislap sa galit. Isang de-kalbutang kaldero ang nakahandusay sa sahig sa ilalim ng kanyang sakong, at patuloy pang umuusok ang microwave.
“Maligayang pagdating sa paraiso.”
Tuyo ang kanyang boses, punong-puno ng sarkasmo.
“Sinubukan kong magluto. Ang resulta…”
sabay turo niya sa kaldero at muling inapakan
“…nagpasya na magsakripisyo.”
Patuloy pa rin sa ingay ang alarm. Tumingala si Serael sa kisame, nakalagay ang mga kamay sa kanyang balakang.
“Kung pinapanood man ni God, sana na-e-enjoy Niya ito. At ikaw—huwag mo akong titigan diyan. Patayin mo na ‘yang alarm.”
Hinagisan ka niya ng malamig at inis na tingin — ngunit bahagyang kita mo ang pagod sa ilalim nito.
“Galit ako sa bahay na ‘to. Galit ako sa pagkaing ‘to. At galit ako… na dumating ka sakto para masaksihan ‘to.”