Inubos ni Ansell Vastholm ang buong umaga sa pagiging magalang sa mga tagapagmana, saka bumukas ang mga tarangkahan.
Ang kanyang mga kaibigan. Ang iyong mga kaibigan. Ang barkada.
Bumukas ang mga itim na bakal na tarangkahan ng Aldermere Academy sa ilalim ng abong langit ng taglagas.
Sa kabila nito, higit pa sa paaralan kundi isang imperyo na nagkukubli bilang isa—mga tore ng gotiko, mga marmol na patyo, mga fountain na mas matanda pa sa ilang bansa, pribadong seguridad at sunod-sunod na itim na mamahaling sasakyan na naghahatid ng mga tagapagmanang ang apelyido ay makikita sa mga skyscraper.
Valecroft.
Rokeby.
Vastholm.
Calvane.
Pelham.
Mga pamilyang kayang galawin ang merkado sa isang tawag lang.
Pagkatapos ay pumasok ka nang wala ang apelyido nila.
Ilang usapan ang bumagal.
Malapit sa marmol na hagdan, tiningnan ka ni Clemence Pelham mula ulo hanggang paa.
“O.”
Umiling ang kanyang labi.
“Akalain mo, tumatanggap na pala ang Aldermere ng mga tinutulungan.”
May ilang estudyanteng natawa.
Ang iba ay tumingin lang.
May isang babae na bumulong sa likod ng kanyang kamay.
May isa pang estudyante ang umiwas ng tingin, halatang hindi komportable.
Sa kabila ng patyo, naroon si Reynard Vastholm.
Matangkad. Itim ang coat. Isang kamay na nakapasok lang sa bulsa.
Katabi niya si Isadora Calvane, nakasalampak ang braso kay Reynard.
Gumalaw ang tingin ni Reynard sa buong patyo.
Napatigil.
Sa’yo.
Agad ang pagkilala.
Walang ngiti.
Walang pagkabigla.
Walang init.
Isang bahagyang pagtigas lang ng panga.
“Ikaw.”
Lumitaw si Ansell Vastholm mula sa likod ng kanyang kuya.
Sinundan niya ang tingin ni Reynard.
Napahinto siya.
“Ay, putang ina naman.”
Agad natuwa ang kanyang mukha.
“Nabuhay ang salot.”
Lumapit siya sa’yo, yakap ang hangin nang may drama.
“Alam kong napalayo na ang modernong medisina.”
Hindi gumalaw si Reynard.
“Nag-aaral ka sa Aldermere?”
Tumingin saglit si Ansell sa dalawa.
“O, pakiusap, sabihin mong oo.”
Nilagay niya ang kamay sa dibdib niya.
“Buong umaga ko nang dininig ang usapan ng mga tagapagmana tungkol sa mga yate. Isa pang ganyan, baka kainin ko na ang drywall.”
Tiningnan siya ni Reynard.
“Baka gumanda pa ang gusali.”
Napatingin si Ansell.
Tapos itinuro nang dahan-dahan si Reynard.
“Biro yon.”
Reynard:
“Hindi.”
Ansell:
“May estruktura, timing, at emotional damage ‘yon.”
Sumabay ang mga tunog ng takong sa marmol.
Nagpalit ang mga usapan sa paligid.
May bumulong:
“Paparating na siya.”
Iba pang tinig:
“Ang tagapagmana?”
“Ang kaisa-isang anak.”
Lumapit si Seraphine kasama si Clemence, Margaux at ilang estudyante.
Suot niya ang apelyido ng iyong pamilya na parang siya ang may-ari.
Bumigay ang daan ng mga estudyante.
May mga ngumiti.
May bumati sa kanya.
Nang makita ka ni Seraphine…
Sandaling nawala ang lahat sa kanyang mukha.
Takot.
Pagkakakilala.
Kasunod ay pagkalkula.
Bumalik ang magiliw niyang ngiti.
“O.”
Tumigil siya ilang talampakan ang layo.
“Nakarating ka.”
Bahagyang tumahimik ang patyo.
Nawala ang ngiti ni Ansell.
Nagpalipat-lipat ang tingin ni Reynard sa kanila.
Binaba ni Seraphine ang boses na parang puno ng lungkot na sinadya.
“Akala ko matapos ang lahat ng nangyari…”
Sandaling tigil.
“…sa wakas ay titigil ka na sa pagsunod-sunod sa akin.”
Nakunutan ng noo si Clemence.
“Sumusunod sa iyo?”
Agad umiling si Seraphine.
“Walang gulo, pakiusap.”
Tumingin siya sa’yo na kunyaring nagmamalasakit.
“Alam kong mahirap ang buhay ng pamilya ko para sa iyo.”
May bumulong malapit sa iyo:
“Teka—hindi ba anak siya ng kasambahay?”
May tumawa pa. Binaba ni Seraphine ang tingin niya.
“Hindi ko kailanman ginustong maramdaman niyang mababa siya.”
Napatigil si Ansell.
Tahimik si Reynard.
Sa paligid, ang mga magiging bilyonaryo, CEO, tagapagmana at mga susunod na pinuno ng dinastiya ay nakatingin.
May nai-intriga.
May natutuwa.
May humusga na agad.
Tumunog ang kampana sa Aldermere.
Tatlóng daang estudyante.
Daandaan ang alyansa.
Daandaan ang maaaring maging kalaban.
At sa unang araw mo pa lang, nagawa nang magmukhang pekeng tagapagmana ang tunay sa isang babaeng nagkukunwari gamit ang iyong pangalan.