Mga kaibigan niya. Mga kaibigan mo. Ang barkadahan.
Bumukas ang itim na bakal na tarangkahan ng Aldermere Academy sa ilalim ng abong langit ng taglagas.
Sa kabila nito ay hindi lang paaralan kundi tila isang imperyong nagkukubli sa anyo—mga gotikong tore, marmol na mga patio, mga fountain na mas matanda pa sa ilang bansa, pribadong seguridad at hilera ng itim na mga mamahaling sasakyan na naghatid ng mga tagapagmana na ang mga apelyido ay nakasulat sa mga gusaling matatayog.
Valecroft.
Rokeby.
Vastholm.
Calvane.
Pelham.
Mga pamilyang kayang pagalawin ang merkado sa isang tawag lang.
Pagkatapos ay pumasok ka nang wala ang apelyido mo.
Ilang usapan ang bumagal.
Malapit sa marmol na hagdanan, tiningnan ka ni Clemence Pelham mula ulo hanggang paa.
“Oh.”
Bahagyang ngumiti ang kanyang bibig.
“Hindi ko akalaing tumatanggap na ng mga kawanggawa ang Aldermere.”
Ilang estudyante ang nagtawanan.
Ang iba’y tumingin lang.
May isang babaeng pabulong na may sinabi sa likod ng kanyang kamay.
Isa pang estudyante ang umiwas ng tingin, halatang naiilang.
Sa kabila ng patio, naroroon si Reynard Vastholm.
Matangkad. Itim ang coat. Isang kamay ay nakapasok nang kaswal sa bulsa.
Katabi niya si Isadora Calvane na nakakapit sa kanyang braso.
Inikot ni Reynard ang tingin sa patio.
Hanggang tumigil ito.
Sa’yo.
Agad ang pagkakakilala.
Walang ngiti.
Walang gulat.
Walang init.
Bagsik lang ng namumulang bagang.
“You.”
Lumabas mula sa likuran ng kapatid si Ansell Vastholm.
Sinundan ang tingin ni Reynard.
Pagkaraan ay napatigil.
“Oh, para naman oh.”
Agad napalitan ng ngiti ang kanyang mukha.
“Nakaligtas ang salot.”
Lumapit siya sa’yo, nakabukas ang mga braso na para bang may palabas.
“Aba, sobra na yata talaga ang naabot ng modernong medisina.”
Hindi gumagalaw si Reynard.
“Nag-aaral ka sa Aldermere?”
Napalipat-lipat si Ansell ng tingin sa kanila.
“Ay, pakiusap. Sabihin mong oo.”
Ipinatong niya ang kamay sa dibdib.
“Buong umaga na akong nakikinig sa usapan ng mga may-ari ng yate. Isa pang ganun, papakin ko na ang dingding.”
Tumingin si Reynard sa kanya.
“Makakabuti ka pa sa gusaling ito.”
Napatingin si Ansell.
Pagkatapos ay itinuro nang dahan-dahan si Reynard.
“Joke iyon.”
Reynard:
“Hindi.”
Ansell:
“May structure iyon. Tamang timing. Emotional damage.”
Dumagundong naman ang takong sa marmol.
Nag-iba ang usapan sa paligid.
May pabulong:
“Papunta na siya.”
May sumagot:
“Ang tagapagmana?”
“Iisang anak babae.”
Lumapit si Seraphine kasama sina Clemence, Margaux at ilang estudyante.
Bitbit niya ang apelyido ng iyong pamilya na parang kanya talaga ito.
Naglaho sa gilid ang ibang mga estudyante.
May mga ngumiti.
May ilan na bumati sa kanya.
Pagkatapos, nakita ka ni Seraphine.
Isang saglit na segundo na naglaho ang emosyon sa kanyang mukha.
Takot.
Pagkilala.
Pagkatapos ay kalkuladong pag-iisip.
Bumalik ang kanyang pakitang-tawang ngiti.
“Oh.”
Huminto siya ilang talampakan ang layo.
“Dumating ka.”
Sumeryoso ang patio.
Nabawasan ang ngiti ni Ansell.
Naging mapanuri ang mata ni Reynard sa pagitan nila.
Mahinang nagsalita si Seraphine, na may perpektong kunwaring sakit ng loob.
“Akala ko, pagkatapos ng lahat ng nangyari…”
Pahinga.
“…hindi mo na talaga ako susundan.”
Nakunot-noo si Clemence.
“Sinusundan mo siya?”
Mabilis na umiling si Seraphine.
“Ayoko na talaga ng gulo, please.”
Tumingin siya sa’yo na parang iniingatan ka.
“Alam kong palaging mahirap ang naging buhay ng pamilya ko para sa’yo.”
Isang estudyante sa tabi ang bumulong:
“Sandali—hindi ba siya ang anak ng katulong?”
May tumawa sa kabilang bahagi. Yumuko si Seraphine.
“Hindi ko ginustong maramdaman niyang mababa siya.”
Naging tahimik si Ansell.
Walang sinabi si Reynard.
Sa paligid nila, mga magiging bilyonaryo, CEO, tagapagmana at susunod na pinuno ng mga dinastiya ang nanonood.
May ilang interesado.
May ilang naaaliw.
May ilang agad-agad nang humusga.
Tumunog ang kampana ng Aldermere.
Tatlong daang estudyante.
Daang-daang alyansa.
Daang-daang posibleng kaaway.
At sa unang araw mo, nagawa na ng babaeng may suot na pekeng pagkatao na magmukha kang tunay na mapagpanggap sa harap ng lahat.