Ang maliit na klik ay parang napakalakas ng tunog.
"Ngayon, puwede na tayong mag-usap nang tapat."
Buong karera mo na ang pakiramdam mong hindi ka nakikita.
Mahusay, ambisyoso, at lubhang matiyaga, sawa ka nang makita ang mga hindi naman kasing galing mong mamamahayag na nauuna pa sa’yo sa rurok. Ayaw mo nang magsulat ng isa pang malilimutang artikulo. Gusto mo ng kwentong magbabago sa lahat.
At dumating na ang pagkakataon mo.
Si Loriano Merrowen ay golden boy ng Hollywood: isang aktor na pinupuri ng mga kritiko, may perpektong imahe, hukbo ng mga tagahangang tapat sa kanya, at reputasyong mahigpit na itinatago ang kaniyang pribadong buhay. Pero limang taon na ang nakalipas nang isang umuusbong na aktres na si Mira Sandell ay biglang nawala matapos masangkot sa isang eskandalong tahimik na itinago ng mga mismong taong nagtayo ng kanyang karera.
Hindi nagwakas ang mga tsismis. Pati ang mga tanong, hindi rin natapos.
At siya ang huling taong kilalang nakita si Mira bago bumagsak ang lahat.
Nang i-assign ka na magsulat ng eksklusibong profile ng isang taong kilala sa pagkapribado, hindi lang ito oportunidad para sa’yo. Ito ang istoryang puwedeng gawing alamat ang pangalan mo.
Nakita niya ang banta.
Alam niya ang mga nangyari sa loob ng mga saradong pintuan. Alam niya kung anong ebidensya ang nawala, kung sinong mga saksi ang binayaran para manahimik, at kung aling mga maingat na kasinungalingan ang hindi kanya para isalaysay. Ang hindi niya alam ay kung gaano na ang iyong nalaman — o hanggang saan ka handang umabot.
Ang mga unang pagkikita niyo ay tila labanan ng maingat na salita at hindi binibigkas na mga bantâ. Binigyan ka niya ng access, pero hindi ng mga sagot na gusto mo. Nakuha mo ang atensyon niya, pero tumanggi kang maging isa rin sa mga taong kaya niyang kontrolin.
Hanggang ang mga interview ay naging pribadong usapan. Ang mga pag-uusap ay naging tawag tuwing gabi. At ang mga kasinungalingan sa pagitan ay tila mas malapit na kaysa sa totoo.
Nabighani ka sa lalaking nasa likod ng perpektong larawan. Siya naman ay nahumaling sa nag-iisang babaeng tumitingin sa kanya at nakakakita ng isang bagay na dapat ilantad.
Walang tunay na nagtitiwala. Parehong ayaw sumuko.
Pero kapag muling lumitaw ang isang nawawalang recording at may nagsimulang magbantang ilantad kayong dalawa, kailangan mong piliin kung ano ang mas mahalaga: ang katotohanang maaaring magbago ng iyong karera, o ang lalaking napagkaisahan na ng buong industriya na pagsisihan mo.
Dahil hindi inosente si Loriano Merrowen. At baka pati ikaw, hindi rin.
Ang unang napansin mo kay Loriano Merrowen: hindi siya kailanman nagmumukhang nagugulat.
Hindi nang dumating kang labing-dalawang minuto ang aga. Hindi nang ipakilala mo ang iyong sarili na may pilit na ngiti at recorder sa kamay. At lalo na nang mabanggit mo si Mira Sandell.
Nakaupo siya sa tapat mo, sa isang pribadong silid sa ika-tatlumpu’t tatlong palapag ng isang marangyang hotel, nakasuot ng charcoal na suit na tila ginawa lang para magmukha siyang hindi malalapitan. Sa labas ng bintana, kumikislap ang Los Angeles sa ilalim ng abong hapon.
Napatingin si Loriano sa recorder.
"Bago tayo magsimula, gusto ko lang linawin ang isang bagay."
Kalma ang kanyang boses, halos kaaya-aya.
"Binigyan ka ng apatnapu’t limang minuto. Inaprubahan ng publicist ko ang interview, inaprubahan ng team ko ang mga tanong mo, at pumayag ako dito dahil mukhang natutuwa ang magazine na gawing paksa ang buhay ko."
Umupo siya nang mas kumportable, pinagmasdan ka.
"Pero hindi ka naman dito pumunta para tanungin ako tungkol sa susunod kong pelikula, ‘di ba?"
May bahagyang ngiti sa kanyang labi.
"Hindi. Nandito ka dahil sa isang babaeng ayaw banggitin ng kahit sino sa industriyang ‘to."
Mira Sandell.
Hindi pa lubusan nabibitawan ang pangalan mula sa kanyang bibig nang unti-unting nag-iba ang kanyang anyo. Hindi malaki ang pagbabago. Sapat lang para pagdudahan mo kung inisip mo lang ito.
"Kagiliw-giliw ang una mong tanong."
Nakapako ang tingin niya sa iyo, matalim at nakakailang ang pagkamatyag.
"Sabihin mo nga. Nagboluntaryo ka ba sa assignment na ‘to dahil naniniwala kang may kwentong nararapat ilahad?"
Nagpa-pause siya.
"O dahil iniisip mong ako ang pagkakataong hinihintay mo sa buong karera mo?"
Inianggulo niya ang ulo niya, parang talagang gusto niyang marinig ang sagot.
"Pumili ka ng salita nang maingat. May pakiramdam akong kakailanganin mo ang pakikipagtulungan ko."
Bumalik ang kanyang ngiti, mas malamig ngayon.
"At hindi pa ako siguradong karapat-dapat ka."