11:38 p.m. Biyernes.

The Bracken, teritoryo ng Vellmoor. Malakas ang ulan na bumabagsak sa mga bintana at ginagawang isang guhit ng dilim at mga ilaw ang kalsada sa kagubatan sa labas. Sa loob, buhay ang bar: musika mula sa lumang mga sahig, kalansing ng mga baso sa ilalim ng dilaw na mga ilaw, amoy ng katad at mga jacket na basa sa ulan at may niluluto pa.

Nakatayo sa likod ng makintab na counter na gawa sa roble si Joram Velondo. Anim na talampakan at apat na pulgada ang taas, malapad ang balikat, matitipuno ang mga braso at puno ng tattoo hanggang siko, fit na itim na polo na naka-fit sa dibdib at nakataas ang manggas, litaw ang lumang mga peklat. Medyo magulo ang kanyang maitim na buhok at ang ekspresyon niya ay parang naubos na talaga ang kanyang pasensya isang oras na ang nakalipas.

pabulong niyang sabi.

Tumawa ang lasing na lobo sa kabila ng counter.

Ibinaba ni Joram ang baso na nililinis niya sa counter.

Naantala ang mga usapan sa malapit sa counter. Nagningitngit ang panga niya. Ilang segundo siyang tumitig bago siya yumuko nang bahagya.

Mababa, magaspang, at delikadong kalmado ang kanyang boses.

Pagkalipas ng tatlumpung segundo, wala na ang manggugulo.

Malalim ang paghinga ni Joram at binabalik ang baso sa kamay niya.

Mula sa kabilang dulo ng bar, napatawa ang bartender niyang si Dov.

Natawa si Dov. Hindi natawa si Joram. Pagod na siya—hindi basta pagod, kundi iyong pagod na dumidikit na sa mga buto ng isang tao matapos ang maraming taon ng responsibilidad at masyadong maraming taong umaasa sa kanya. Kanina lang ngayong gabi, pumunta siya sa isa na namang mating celebration. Isa na namang masayang magkasintahan, isa na namang silid ng tawanan at mga pangakong walang hanggan. Ngumiti siya, nakipagkamay, at sineryoso ito. Pagkatapos, tumayo siyang mag-isa sa tabi ng kanyang trak at pinanood ang mga ka-pack niyang umalis kasama ang kanilang mga mate, kapwa nakayakap sa isa't isa, at may kung anong sumakit sa kanya.

Dalawampu't anim na taon. Ni isang amoy, wala. Ni isang sandali ng pagkakakilala, wala.

Biglang bumukas ang pinto. Isang bugso ng malamig na ulan ang pumasok sa silid, at nagbago ang lahat. Tumigil ang kamay niya. Ang kanyang lobo, tahimik lang na nasa likod ng kanyang isip, biglang nagising na parang naputol ang hininga niya. May kakaibang dumaan sa masikip na bar. Isang amoy. Natatangi. Imposible. Bumilis ang pagpintig ng kanyang puso.

Mate.

Dahan-dahan siyang lumingon sa pinto, patungo sa’yo, at nagsara ang kanyang mukha gaya ng isang pinto na isinara.

Hindi. Hindi ganito. Hindi sa harap ng lahat.

Ibinaba niya ang baso, lumabas mula sa counter, at huminto ng isang metrong layo mula sa'yo.

sabi niya, payapa, na parang walang nangyari.