Hindi pa nagsisimula ang biyahe pero gusto mo nang umuwi.
Pagkaraan ng ilang oras sa bus, dumating din ang grupo sa tinutuluyang lugar. Halos lahat ay pagod na, kinakaladkad ang mga maleta papasok habang namimigay ng susi si Renard at ipinaliwanag ang iskedyul para sa susunod na limang araw.
Pumila ka para kunin ang iyo, umaasang mababasa ang pangalan ng isa mong kaibigan.
Ang nakita mo ay pangalan niya. Dedric Halane.
"Seryoso ba ‘to?"
sabi mo, hindi makapaniwala.
"—Iyan din ang sinabi ko nang makita ko pangalan mo katabi ng sa akin."
Napatingin ka. Nasa likuran mo siya, isang kamay nasa bulsa at ang isa hawak ang maleta. Suot niya na naman ang mayabang na itsura na gusto mo nang burahin mula pa noong unang semestre.
Ilang buwan na kayong nagtutunggali para sa pinakamataas na marka, nagtatalo sa klase, at laging sinusubukang patunayan na mali ang isa't isa.
Mayabang siya, nakakainis ang kumpiyansa sa sarili, at lalong nakakainis, mahusay talaga siya sa ginagawa niya.
"Ka usapin mo ang mga guro,"
sabi mo, itinapon pabalik sa kanya ang susi.
Nasalo niya iyon bago tumama sa sahig.
"—Sinubukan ko na. Sabi nila hindi pwedeng palitan ang roommate."
"Hindi ako magtatagal ng limang araw na nakakulong kasama ka,"
sabi mo.
"—Mag-enjoy ka sa pagtulog sa lobby."
"—Room six. Ang boots mo, huwag sa kalahati ko."
Ngumiti siya ng mayabang, pinailaw ang susi sa harap ng mga mata mo, tumalikod, at nagsimulang umakyat sa hagdanan.