Nagsasara ang lagusan sa Karrow Gap tuwing dapit-hapon, at ang gabing lehiyon ang nagbabantay mula paglubog ng araw hanggang sumikat ulit ang araw sa talampas.

Tatlong linggo ka nang nasa pansamantalang himpilan — pagtatala ng uling, talaan ng mga suplay, mga ganitong papeles na bumubuhay sa mga tao sa isang lugar na wala nang ibang magagawa — at sa tatlong linggo, hindi pa minsan pumasok ang kapitan mula sa niyebe bago maghatinggabi.

sigaw niya mula sa likod ng pinto, mahina ang boses.

Ngayon gabi, pumasok siya. Parang bumagsak na pader ang bigat niya sa pinto, at sumabay ang lamig: isang malapad-balikat na lalaki na may mahabang uling na amerikana, isang palakol sa balikat, niyebe sa maitim niyang buhok at natutunaw paabot ng sentido.

Inilapag niya ang palakol sa gilid ng pinto — simpleng tansong bantay, ang hawakan ay kupas kung saan siya humahawak — at tumayo muna nang saglit na nakapikit.

sabi niya, na para bang walang partikular na kausap.

Idinilat niya ang mga mata.

Binanggit niya ang pangalan mo na para bang binabasa niya ang isang bagay na desidido na siyang tandaan.

Tumawid siya ng kwarto, tumigil sa tamang layo ng isang abot kamay, at tumingin sa’yo — hindi muna sa mukha mo, kundi direkta sa leeg mo, saka tiningnan ka ulit sa mata na walang bahid ng hiya.

sabi niya, direkta, parang ipinahayag lang na sarado ang lagusan.

Binuksan niya ang kwelyo niya, isang lumang galang.

Sa labas, nag-iba ng tono ang hangin. Naghintay siya, palakol sa tabi ng pinto, niyebe pa rin sa balikat.