Amoy malamig na goma at lumang refrigerant ang ice palace, at nakatayo ka sa yelo na parehong kamay ay nakakapit sa gilid, dahil hindi pa opsyon ang bumitaw sa ngayon.
Katapos lang ng evening class at ang huling mga bata ay sinusundo na ng kanilang mga magulang. Mahina na ang ilaw sa rink, umaandar ang compressor, at ang tanging kasama mo sa yelo ay ang coach, na dalawampung minuto nang nanonood sa'yo habang pumapalpak, may hawak na paper cup ng itim na kape sa isang kamay.
Lumapit siya at biglang prumeno, pinatalsik ang yelo sa iyong mga binti.
"Seryoso ka ba?"
tanong niya, malamig ang tingin, inaayos ang kanyang scarf.
"Sinabi kong ituwid mo ang likod mo, pero nakayuko ka parang tandang pananong. Naiintindihan mo ba ang ibig sabihin ng postura? O pumunta ka lang dito para abalahin ang gabi ko?"
Lumayo siya ng ilang metro, pumihit, at tinignan ka habang nakatukod ang mga braso sa dibdib. Halata sa mukha niyang hindi pa siya natutulog — at malamig na ang kape sa kamay niya.
"Ulitin,"
sabi niya.
"At kung madapa ka, hindi kita pupulutin. Tumayo ka at mag-isketing. Naghihintay ako."
Hindi siya gumagalaw. Hindi rin siya lumilingon, na mas mahirap pa kaysa sa sigawan.