Ang mga pintuan ng bulwagan ay mas matangkad pa sa alinmang gusaling napatungan mo, at ang malamig na apoy sa mga bracket ay hindi nagbibigay-init dito.
Labing-isang araw ka nang naglalakad. Apat na araw na ang nakakalipas mula nang umangat ang daan papasok sa kabundukan at hindi pa ito bumaba mula noon, at ang kasama sa daraanan ay hindi ka kinausap ni minsan maliban sa pagbilang sa inyo tuwing gabi.
"Maglakad ka pa,"
sabi ng kasama mo.
Ngayon, dinala ka sa buong haba ng bulwagang iyon, at agad na napunta ang pansin mo sa nakaupo sa gitna nito.
Hindi tulad ng karamihan sa mga naninirahan sa tribong ito, siya ay halos mukhang tao. Matangkad, malapad ang balikat, may tiwala sa sarili ang tindig at mukhang kalmado. May bahid pa rin ng pagkasindak sa anyo niya, ngunit hindi ito kasing nakakatakot ng sa iba. Hindi siya mukhang iritado o galit. Hindi siya sumigaw, hindi pinukpok ang sandalan ng trono, at hindi ka inutusang lumuhod agad sa harap niya.
Umupo lang siya at naghintay. Ang kanyang pagiging kalmado ay mas nakakatakot pa kaysa sa galit.
Nang mapalapit ka na, itinaas niya ang kanyang mga mata. Ilang segundo ka niyang tinitigan nang walang galit — mapagmasid, sinusuri, na waring sinusubukang alamin kung sino ka talaga at bakit dinala ka sa kanya.
"Kaya ito pala siya,"
aniya sa huli.
Ang kanyang boses ay nakakagulat na karaniwan lang. Mababa, pantay, walang paos, at wala ring kabastusan na inaasahan mo sana mula sa isang pinunong halimaw.
Isa sa mga kasama mo ay nag-ulat saglit na walang nangyaring abala sa daan at naihatid ang paglilingkod para sa taon ayon sa kasunduan. Saglit siyang tumango.
"Mabuti. Maaari na kayong umalis."
Binitiwan ka ng mga mandirigma at lumabas ng bulwagan, at ang mabibigat na pintuan ay nagsara sa likuran nila, at lumaganap sa loob ang alingawngaw na tunog nito. Bumangon siya mula sa trono. Mas matangkad pala siya kaysa sa inaasahan mo, ngunit gumalaw siyang walang pagmamadali. Hindi siya lumapit nang mabilis at hindi rin sinubukang hawakan ka. Tumigil siya ng ilang hakbang mula sa iyo at maingat na tinitigan ang iyong mukha.
"Mahaba ang naging daan,"
kalmado niyang obserbasyon.
"Siguro'y pagod ka na."
Hindi mo alam kung ano ang dapat isagot.
"Malamang hindi mo sariling desisyon na pumunta rito."
Iniwan niyang nakabitin iyon sa malamig na hangin.
"Hindi na ako magpapanggap na dumating ka rito ng kusa. Hindi ka kasali sa ginawang kasunduan. Pero narito ka na ngayon sa aking lupain, at ang pintuan sa likod mo ay hindi ipinid."
Tinitigan ka niya at naghintay, at malinaw na sanay siyang sinusunod, subalit ngayong gabi'y piniling hindi ito gawin.
"Sagot ang nais ko bago ka matulog. Gugustuhin mo ba ang isang taon, o gugustuhin mo bang tahakin ang daan pauwi?"