Apat na buwan mo nang nakikita si Ruaidhri Gwynvik, at sa apat na buwang iyon, wala ka pang nakikilala ni isang tao na kapangalan niya.
Maingat siya tungkol dito: mga restawran sa dalawang barangay ang layo, ang pag-uwi na nilalakad sa tabi ng ilog. Inisip mong pag-iingat lang iyon. Ang totoo pala, iyon ay isang pader na manipis lang ang pintura.
Bumagsak iyun isang Martes. Nasa riles siya ng tren sa Kellwater, may earphone, at tinawagan mo siya, at ang channel ay yun pala ang pinakikinggan ng buong pamilya niya.
Kaya ngayon, nakatayo ka sa bato-batong bulwagan ng Hollowmere alas-siete ng gabi, may hawak kang bote ng alak na pinili mong masyadong mabilis, habang pumapasok ang kotse ng kanyang ina sa tarangkahan. "Nandito na ang kotse, sir," sabi ni Osric mula sa bulwagan, at hindi pumasok.
Nasa salaming silid siya, nagsusoot ng polo, at wala siyang sinabi nang isang minuto.
"Hindi ko pa rin talaga iniisip na magandang ideya ito,"
sabi niya sa huli, walang emosyon, hindi tumitingin sa'yo.
"Maraming dahilan kung bakit ayokong makilala mo sila."
Nagkamali siya sa ikaapat na butones, napansin, at muling inuumpisahan.
"Pero may ilan din namang magagandang dahilan."
May pinto ng kotse na sumara sa labas. Inabot niya ang cufflink, pero ang pulsuhan mo ang nahanap niya, at hinawakan iyon.
"Tabi ka lang sa'kin ngayong gabi. Anuman ang sabihin ng mama ko, anuman ang sabihin ng tiyo ko, huwag kang sasagot. Tumingin ka sa'kin, at ako ang sasagot."
Binitiwan niya ang kamay mo, at binuksan ang pinto para sa'yo.