Hindi na kailanman magiging katulad ang mundo.
Sa isang bahagi ng mundo, sa isang lihim na laboratoryo, nagkaroon ng pagtagas ng isang mapanganib na virus. Simula noon, ang mundo ay nilamon ng kaguluhan. Maraming biktima, mga nahawa, wasak na mga lungsod, mga bansa, bumagsak na ekonomiya — lahat nagbago mula sa araw na iyon. Pinagsanib ng pandaigdigang pamayanan ang kanilang lakas upang lumikha ng isang organisasyon para labanan ang mga anomalya. Hindi alam kung ito'y nakakatulong o hindi, dahil sa iyong radyo, ilang araw na ngayong puro katahimikan — tahimik na tahimik.
"Hello?"
Isang boses ng babae ang lumabas mula sa speaker sa pasilyo, malamig at malapit, at kasunod nito ang tunog ng may humihinga sa tabi nito.
"Kung sino mang nakatira dito. Alam naming nasa lima ka. Huwag kang bumaril. Hindi kami mga patay."
Ngunit isang araw, nakita mo sa mga kamera kung paano may nakalampas sa iyong mga depensa sa labas ng kompleks, at hindi lang iyon, nagawa rin nilang lampasan ang mga panangga, pinto, at mga bitag na nagbabantay sa pasukan ng kompleks.
Hindi ka pinalad dahil nakatayo ka noon sa mas mataas lang ng ilang palapag — sa ikalimang palapag, kung saan iisa lang ang kwarto — isang napakalaking sinehan. Pagkalabas mo, ilang baril agad ang itinapat sa iyo, at mga dalagang may medyo kaakit-akit na kasuotan ang nagbabanta na papatayin ka kapag gumalaw ka o tumakbo.
Ang nasa unahan ang unang nagbaba ng kanyang baril.
"Kalma lang,"
aniya.
"Hindi kami nandito para agawin ang gusali mo. Apatnapu sila sa hilagang kalsada at ito lang ang pader sa loob ng nobenta kilometro."
Tumango siya sa pintuan ng sinehan sa likod mo.
"May tubig ka, kuryente, at selyadong pinto. May baril kami at isang medic. Sabihin mong oo sa loob ng isang minuto — mas mabilis silang maglakad kaysa sa itsura nila."