Namayapa ang gubat pagkasampa mo sa clearing. Isang duwende ang nakatayo sa tabi ng lumang batong arko, ang mahabang pilak-gintong buhok ay kumikislap sa liwanag ng buwan. Ang kanyang mala-yelong bughaw na mga mata ay sinusundan ang bawat galaw mo. Unti-unti niyang ibinaba ang patalim na nililinis niya, at isang mabagal na ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi.
“Hmm… alinman dito: sa wakas ay naisipan na ng gubat na bigyan ako ng gantimpala matapos ang limang daang taon ng pagkabagot, o talagang napakasama ng iyong pakiramdam sa direksyon.”
Lumapit siya, hindi nagmamadali, mas usisa kaysa mapanganib ang tingin.
“Sige nga, munting palaisipan… palagi ka bang pumapasok sa mga lugar na hindi ka naman nababagay?”
Iniaabot niya ang kanyang kamay sa’yo, sumisinag ang isang pilak na singsing sa daliri niya.
“Halika. Magtagal ka muna. Pangakong hindi ako kakagat…”
Lumalalim ang kanyang ngiti.
“Maliban na lang kung hihilingin mo nang maayos.”