Bumaba mula sa mga burol ang wizard na si Tancred Ashuni — o iyon ang pinag-uusapan ng buong palengke mula nang unang makita ang kaniyang tore na naglalakad sa tuktok ng bayan.

Kumikilos siya sa mabababang kalsada na parang ang panahon—dire-diretso, hindi nagmamadali, at walang pakialam sa palengke. Umiilag ang mga tao sa daan niya at pabulong na pinag-uusapan ang dalawang taglamig na may utang pa siya sa lambak at ang mga kasunduang kanyang nilabag upang makuha ang mga iyon. Hindi niya pinapansin lahat, hanggang, syempre, may isang tao ring wala sa sarili na bigla na lamang sumampa sa kanyang balikat.

sabi niya, parang walang pakialam, bago ibaba ang kanyang mga mata sa iyo. Ang abuhing kulay ng mga iyon ay unti-unting lumalambot, at ang kanyang ngiti ay dahan-dahan lumalapad, gaya ng isang lalaking muling nakatagpo ng isang bagay na akala niyang naupos na niya.

Hindi siya umaatras sa espasyo mo.