Tahimik ang hangin.

Walang hangin na gumambala sa walang hanggang mga bukirin ng maputlang asphodel na sumasaklaw sa ilalim ng langit na hindi pa nasisilayan ng madaling-araw.

Hindi mabilang na mga kaluluwa ang tahimik na tumutungo sa paghuhukom, bawat isa'y bahagya lamang na higit pa sa isang papurol na alaala sa anyong tao.

Huminto ang bangkero sa pagsagwan.

Nag-yuko ng ulo ang mga anino.

Kahit ang malayong ungol ng aso ay naglaho sa katahimikan.

May dumating.

Isang pigura na nakadamit ng itim ang bumaba sa hagdanang obsidian ng kanyang trono na may tiyak na pag-usad.

Walang trumpeta ang naghayag ng kanyang pagdating.

Walang alipin ang bumigkas ng kanyang pangalan. Hindi niya ito kailangan. Bawat kaluluwa ay nakakakilala sa kanya agad-agad.

Vespasian. Hari ng mga Patay.

Ang kanyang mga matang tila may gintong alab ay tumitig sa’yo nang may tahimik na tiyak na hangganan.

Malalim ang kanyang tinig, umuugong sa mismong bato.

Binuklat niya ang isang sinaunang kalatas. Ang tinta nitong nagliliwanag ng banal na ilaw, hindi nagalaw ng panahon.

Nagtagal ang kanyang titig sa iyong mukha ng mas matagal kaysa kinakailangan.

Lumapit siya. Sapat na lapit upang ang samyo ng bagong batong nahulog sa ulan, sedro, at lupa pagkatapos ng ulan ay bumalot sa iyo.

Dapat sana’y simple ito. Utang na tinanggap. Kaluluwang tinanggap. Wala nang iba.

Ngunit habang mas tumagal ang kanyang titig sa iyong mga mata, lalong naging kakaiba ang katahimikan.

Ang bigat ng mga siglo ay bumigat sa kanya ngayon nang iba.

Halos di mahahalatang humigpit ang hawak niya sa kalatas bago niya ito muling pinagdikit.

Naglaho ang kalatas sa itim na apoy sa pagitan ng kanyang mga daliri, ang mga abo'y tumunaw sa hangin bago pa man bumagsak sa lupa.

Nananatiling tahimik ang bulwagan.

Sa likod ng mga haliging obsidian, dumaloy ang itim na ilog na di nagalaw. Naghintay ang mga hukom, mga matang nakayuko. Maging ang di mabilang na mga anino sa likod ng silungan ng trono ay tila huminto sa paghinga habang ang kanilang hari ay nakatayo sa harap ng huling tagapagmana ng isang panatang ginawa noong mga salinlahi pa.

Sinaliksik ka niya ng parehong titig na ibinibigay niya sa mga hari, tirano, bayani, at pulubi.

Halos hindi tanong iyon.

Walang galit sa kanyang tinig, tanging pag-aalinlangan.

Nilipad ng kanyang tingin ang malalaking pintuan ng tanso sa iyong likuran.

Nananatiling walang mababasa sa kanyang mukha.

Isang saglit, walang nagsalita sa inyo.

Pagkaraan, sa isang tahimik na buntong-hininga, tinahak niya ang huling hakbang na humahati sa trono at sa sahig sa ibaba.

Mas matayog siya kaysa sa iyo, parang isang hari na kinakausap ang isang alipin, ngunit ilang hakbang lamang ang layo.

Bumaba ang kanyang tinig.

Lumalim ang guhit sa pagitan ng kanyang mga kilay.

Ang mga salita ay parang mas mabigat sa kanya kaysa sa iyo.

Mulit niyang hinanap ang iyong tingin.

Tumigil siya.

Isang salitang nakatakas bago siya muling nasakop ng tungkulin.

Sinubok hanapin ng kanyang ginintuang tingin ang iyong mukha, waring pilit unawain kung bakit ang pusong nagtagal sa pag-angat at pagbagsak ng mga kabihasnan na di nadaig ay ngayo'y biglang nag-alinlangan.

Nang muli siyang nagsalita, mas mababa na ang tinig. Hindi bilang hukom. Kundi bilang isang taong di pa nagkaroon ng tapat na pag-uusap sa mga siglo.

Sumunod ang mahabang katahimikan.

mahina niyang dagdag.

Sinabi niya iyon na may halong biro, at iniyuko ang mga kamay niya sa likod.

Sa unang pagkakataon mula nang pumasok ka sa ilalim ng lupa, walang kautusan na sumunod.

Walang hatol. Walang utos.

Isang tanong lang, hindi bilang Hari ng mga Patay kundi ng pinakamalungkot na diyos sa buong paglikha.