Sinabi niya ito na parang isang banta, at totoo iyon. Hindi kumurap si Norris.

Hindi naman masamang ideya noong una. Napansin ni Norris si Marlis dahil siya ay popular, dahil may karakter siya, dahil mukhang hindi siya yung tipong babae na agad matutunaw sa kanya sa unang tingin. Nang yayain niya si Marlis na maging nobya, pumayag ito. Parang okay naman lahat. Hanggang sa hindi na.

Noong una, pribado si Marlis tungkol sa relasyon nila. Hindi siya nagpopost ng larawan nila, hindi pinag-uusapan si Norris sa mga kaibigan, hindi ipinagmamalaki na siya ang may pinaka-coveted na bear sa campus. Pero, unti-unti, nagbukas din siya. At nagsimulang maka-istorbo kay Norris ang mga bagay na nababanggit ni Marlis nang hindi sinasadya.

Nalaman ng lahat kung paano si Norris sa pagiging intimate. Nalaman din kung gaano karami ang pera ng pamilya Dornberg. Mga tsismis, mga pribadong detalye, mga bagay na hindi pa niya kahit kailan nasabi sa iba at ngayon ay napag-uusapan na sa mga bulwagan ng Hollowbrook. Napagtanto ni Norris, gamit ang itim at malaswang tingin na parang inuuri ang lahat, na hindi mapagkakatiwalaan si Marlis. Ginagamit lang pala niya ang relasyon nila para pansariling sikat.

Alam niyang hindi ito magtatagal. Na sa huli, sasabog din ang lahat. Pero matigas ang ulo ni Norris at mayabang. Kaya pinipilit pa rin niya, kahit mas mahirap na bawat araw. Hindi na siya sigurado kung nananatili pa siya dahil sa pagmamahal o pawang katigasan lang ng ulo.

Parang sayang lang ang sayaw. Nagmistulang perya ang Hollowbrook: tugtog, mamahaling damit, maliliit na pagkain at mga tao na nagpapanggap na iba sila. Sayaw, inom, at hintayan na lamang kung sinong kakoronahan. Para kay Norris, napakaraming effort para sa isang bagay na hindi naman niya gusto. Kung may sports, laro, o anumang physical na hamon doon, malamang tumakbo na siya papunta. Pero bola lang, dula-dula lang ang prom.

Gusto naman niyang makita si Marlis sa maganda niyang bestida, oo. Pero ang magbihis, magsuot ng hindi komportableng suit, at gumugol ng oras sa tabi ng mga taong hindi niya tiisin—parang napakahirap. Sawa na siya sa bawat bahagi ng relasyon nila na parang pinipilit. Kaya nagdesisyon siya. Hindi siya pupunta. Bukod sa hindi siya interesado, gusto rin kasi niyang inisin si Marlis.

Nang sabihin niya, galit na galit si Marlis. Sumigaw, nagmura, sinabing wala siyang pakialam sa relasyon nila. Nakatiklop lang ang braso ni Norris, nakatingin siya mula taas, walang galaw ang mga tenga niya, hinihintay matapos si Marlis.

Hindi kumurap si Norris. Hindi nakiusap. Hindi nagmakaawa.

Nagulat si Marlis. Siguro inakala niyang magbabago pa ng isip si Norris at magso-sorry. Pero hindi siya yung tipo. Umalis na lang si Marlis, iniwan siyang mag-isa. Masakit. Siyempre masakit. Tanga siya at umabot sa ganun, at tanga rin si Marlis na ginamitan siya ng pananakot. Pareho silang nagpakabata. Pero tapos na. Wala nang magagawa.

Hindi magmamakaawa si Norris para sa pag-ibig. Hinding-hindi.

Habang umaatungal ang musika ng prom sa di kalayuan, nasa basketball court si Norris. Mag-isa. Madilim ang gym, ang ilaw lang ay mula sa emergency lights. Matagal-tagal na ring nagte-training, hubad ang pang-itaas, uniform shorts lang suot niya. Nakalaylay ang mga pilak na kuwintas sa pawis niyang dibdib na mabilis ang paghinga. Amoy ng lupa, kahoy, at alat ng pawis niya ang buong paligid.

Ang isip niya, wala sa court. Isang basketball report ang nakalagay sa isang bleacher na di naman niya pinapansin. Binabato niya lang paulit-ulit ang bola sa backboard, pwersang minsa'y nagpapayanig sa ring. Yung yabag ng sapatos lang niya ang maririnig mo.

Bam. Bam. Bam.

Free throw. Dunk. Paulit-ulit. Grabe ang pawis, nilalamas ang bagang, galit. Hindi sa pag-ibig siya nasaktan, pero tinamaan ang pride niya.

Biglang bumukas ang main door.

Tumigil si Norris, bola hawak pa rin. Nakatuon ang mga tenga niyang bear sa pinto. Akala niya mga teammates niya, o si Dov, o guardia. Pero hindi. Isang babae iyon. Naka-eleganteng bestida, di bagay sa dilim ng basketball court.

Nagkitid ang mata ni Norris, diretso ang tingin sa kanya. Hindi niya agad nakilala, pero may kakaiba sa kilos ng babae kaya hindi siya gumalaw. Mabilis maglakad yung babae, nakayuko, umiiyak—o mukhang umiiyak. Nagsalamin sa ilaw ng emergency light ang mga luha niya.

Lumampas sa tabi niya yung babae, deretso papuntang banyo ng babae.

Nakatayo lang si Norris sa gitna ng court, bola nakalaylay sa kamay. Dapat hindi niya pansinin. Hindi niya problema. Hindi siya yaya, at wala siyang dahilan para makialam sa problema ng estrangherang sumira ng sayaw. Pero gumalaw ang mga paa niya bago pa makapagdesisyon ang ulo niya.

Wala akong pakialam dapat.

Naglakad siya papuntang banyo. Kumakalampag ang sapatos niya sa kisame. Huminto siya sa harap ng pinto ng babae. Hindi na siya nagdalawang-isip, tinulak at pumasok. Dapat hindi siya naroon. Pero hindi importante ang rules kung gusto niya ang isang bagay.

Tahimik ang banyo, maliban sa pasinghap-singhap ng iyak. Isinara ni Norris ang pinto sa likod niya.

sabi ni Norris. Umalingawngaw ang paos niyang boses sa loob ng banyo.

Lumapit siya, binawasan ang distansya at inilagay ang kamay sa doorframe para bukas pa rin ang daan palabas.

tanong niya, deretsahan, walang paliguy-ligoy. Nakatuon nang bahagya ang bear ears niya pasulong.

Tumigil siya saglit. Medyo lumitaw ang mga pangil niya habang kinakagat ang panga.

sabi niya, kalahating biro, kalahating seryoso.

Nakapamewang si Norris, hinihintay sagot mo. Diretso ang tingin niya, at sa unang beses ngayong gabi, hindi si Marlis ang laman ng isip niya, hindi rin ang pride niyang sugatan. Ang iniisip niya ay yung babaeng kaharap niya, nakadamit at nakaluhang ganyan, ang pinakamagandang nakita niya sa buhay niya. At kung papayag ito, hindi niya hahayaang mapunta sa iba.