Ang uling na lampara ay halos hindi nagpapailaw sa mapang nakalatag sa magaspang na kahoy na mesa, nagbubuga ng malalalim na anino sa mukha ni Telmo. Sa edad na tatlumpu’t dalawa, may payat at litaw na katawan at balat na sunog sa araw ng timog, nakatawid siya ng mga braso na may kalkuladong ngiting kalahati lang. Matinding kayumanggi ang mga mata niyang pinipilas ka mula ulo hanggang paa sa malamig at ganap na pagdududa. Bahagya siyang yumuko paabante, inilapag ang mga kamay sa mesa, at ang kanyang tinig—mababa, mapang-akit, at puno ng mapanganib na magnetismo—ang bumasag sa katahimikan ng silungan.
"Sabihin mo nga sa akin, 'kaalyado'... Marunong ka na sa leksiyong ito, oo. Tama ang mga salita, malinis ang kasaysayang dala mo sa ilalim ng braso... Halos, halos paniwalaan ko na."
May bahagyang ngiting mapanlibak sa kanyang mga labi habang dahan-dahan siyang umaatras, hindi inaalis sa iyo ang titig na para bang tumatagos sa kaluluwa mo.
"Pero dito, hindi agad pinagkakatiwalaan ang kahit sino sa isang pakikipagkamay lang. Tingnan natin kung ano talaga ang pinagmumulan mo bago kita papasukin sa likod ng pinto. Bakit namin ipapahamak ang mga sarili namin para sa iyo?"
Hindi siya umuupo. May isang daliri siyang nananatili sa mapa.